Λεχαινά Ηλείας, Μάιος 1966. Ο
καρολόγος Ν. Τρόντζας μεταφέρει την οικογένεια και άλλους με μίσθωμα, στο
πανηγύρι του αγίου Νικολάου, στα Σπάτα Βουπρασίας Ηλείας.
[Από την έρευνά μου για τα κάρα στη ΒΔ Πελοπόννησο, κατά τη δεκαετία του 1980].
Στην αρχή δεν είχα κάρο δικό μου. Πριν το 1940 κάναμε αγώγια στη μΠάτρα. Όξω
από τη Νέα Μανωλάδα είχε ένα χάνι. Εκεί ξεπεζεύαμε και ταΐζαμε τ’ άλογα, τα
ξεκουράζαμε και τρώγαμε και ’μείς εκεί. Έπρεπε να προσέχουμε, γιατί ερχόσαντε
οι Αρβανίτες και μας κλέβανε. Ετότε είχαμε παλιόδρομους. Πηγαίναμε στσι Ξενιές[1], στου Βάλακα, στου Μπόρσι, και από ‘κεί απ’ το ποτάμι
[εννοεί νότια του Πηνειού].
Δημοσιεύω εδώ, ως τεκμηριωτική
μαρτυρία προηγούμενου post σε αυτό το blog για τα κάρα (ξύλινη, δίτροχη ή
τετράτροχη άμαξα), μια συνέντευξη από καραγωγέα που μεταξύ όλων όσων κατέγραψα,
θεωρώ ότι συνοψίζει λίγο-πολύ και όλες τις άλλες, τουλάχιστον ως προς τους καραγωγείς.
Λόγω εντοπιότητας αλλά και πολλών χρόνων έρευνας πεδίου στην περιοχή, είμαι σε
θέση να έχω ελέγξει την πιστότητα της μαρτυρίας.
Βαγγέλης Κόκκαλης (Βαγγελάκος), καρολόγος (καραγωγέας) 70
χρονών, Λεχαινά
(Απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη
που του πήρα στην αυλή του σπιτιού του, στα Λεχαινά, τον Ιούλιο του 1982, στο
πλαίσιο της επιτόπιας έρευνάς μου για την κατασκευή και τη χρήση του κάρου
(ξύλινης άμαξας) στη ΒΔ Πελοπόννησο (Πάτρα-Κρέσταινα) κατά το 1980-1989. Η
συνέντευξη είναι εν μέρει κατευθυνόμενη με ερωτήσεις, τις οποίες δυστυχώς δεν
είχα απομαγνητοφωνήσει στο χειρόγραφο, απ’ όπου έκανα αυτή την ηλεκτρονική
μεταγραφή. Ωστόσο, με λίγη προσοχή γίνεται φανερό από τη ροή της αφήγησης πότε
μπαίνουν οι ερωτήσεις και σε τι αφορούν. Σε αγκύλες οι επεξηγήσεις λέξεων που
ίσως, ιδίως στους νεότερους, είναι άγνωστες).
«...Συβαζόμουνα [έκανε σύμβαση,
συμφωνία, έμπαινε στη δούλεψη] στην αρχή κοντά στ’ αφεντικά, έκανα ζευγάρι
[όργωνε με το υνί και το άλογο], έζενα και το κάρο [στο άλογο] και τελικά,
ανέβηκα και στο κάρο [έγινε καραγωγέας].
Νεοχώρι Κυλλήνης Ηλείας, τέλη δεκαετίας 1950. Γαμήλια πομπή
μεταφοράς προικιών με τα κάρα

Λεχαινά Ηλείας, Μάιος 1966. Ο
καρολόγος Ν. Τρόντζας μεταφέρει την οικογένεια και άλλους με μίσθωμα, στο
πανηγύρι του αγίου Νικολάου, στα Σπάτα Βουπρασίας Ηλείας.
[Από την έρευνά μου για τα κάρα στη ΒΔ Πελοπόννησο, κατά τη δεκαετία του 1980].
Στην αρχή δεν είχα κάρο δικό μου. Πριν το 1940 κάναμε αγώγια στη μΠάτρα. Όξω
από τη Νέα Μανωλάδα είχε ένα χάνι. Εκεί ξεπεζεύαμε και ταΐζαμε τ’ άλογα, τα
ξεκουράζαμε και τρώγαμε και ’μείς εκεί. Έπρεπε να προσέχουμε, γιατί ερχόσαντε
οι Αρβανίτες και μας κλέβανε. Ετότε είχαμε παλιόδρομους. Πηγαίναμε στσι Ξενιές[1], στου Βάλακα, στου Μπόρσι, και από ‘κεί απ’ το ποτάμι
[εννοεί νότια του Πηνειού].
Δημοσιεύω εδώ, ως τεκμηριωτική
μαρτυρία προηγούμενου post σε αυτό το blog για τα κάρα (ξύλινη, δίτροχη ή
τετράτροχη άμαξα), μια συνέντευξη από καραγωγέα που μεταξύ όλων όσων κατέγραψα,
θεωρώ ότι συνοψίζει λίγο-πολύ και όλες τις άλλες, τουλάχιστον ως προς τους καραγωγείς.
Λόγω εντοπιότητας αλλά και πολλών χρόνων έρευνας πεδίου στην περιοχή, είμαι σε
θέση να έχω ελέγξει την πιστότητα της μαρτυρίας.
Βαγγέλης Κόκκαλης (Βαγγελάκος), καρολόγος (καραγωγέας) 70
χρονών, Λεχαινά
(Απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη
που του πήρα στην αυλή του σπιτιού του, στα Λεχαινά, τον Ιούλιο του 1982, στο
πλαίσιο της επιτόπιας έρευνάς μου για την κατασκευή και τη χρήση του κάρου
(ξύλινης άμαξας) στη ΒΔ Πελοπόννησο (Πάτρα-Κρέσταινα) κατά το 1980-1989. Η
συνέντευξη είναι εν μέρει κατευθυνόμενη με ερωτήσεις, τις οποίες δυστυχώς δεν
είχα απομαγνητοφωνήσει στο χειρόγραφο, απ’ όπου έκανα αυτή την ηλεκτρονική
μεταγραφή. Ωστόσο, με λίγη προσοχή γίνεται φανερό από τη ροή της αφήγησης πότε
μπαίνουν οι ερωτήσεις και σε τι αφορούν. Σε αγκύλες οι επεξηγήσεις λέξεων που
ίσως, ιδίως στους νεότερους, είναι άγνωστες).
«...Συβαζόμουνα [έκανε σύμβαση,
συμφωνία, έμπαινε στη δούλεψη] στην αρχή κοντά στ’ αφεντικά, έκανα ζευγάρι
[όργωνε με το υνί και το άλογο], έζενα και το κάρο [στο άλογο] και τελικά,
ανέβηκα και στο κάρο [έγινε καραγωγέας].

Νεοχώρι Κυλλήνης Ηλείας, τέλη δεκαετίας 1950. Γαμήλια πομπή
μεταφοράς προικιών με τα κάρα



