Κι απόψε μιαν αγάπη φεγγάρι μου λαμπρό

Η ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΑΜΙΟΥ ΚΑΙ Η ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ

 Καταγραφή επιμέλεια Ηλίας Τουτούνης

Το καλάμι ή καλαμιά είναι κοινή ονομασία πολλών μονοκότυλων πολυετών συνήθως φυτών. Τα καλάμια βρίσκονται σε τέλματα, έλη σε όχθες λιμνών, ποταμών, ρυακιών, χειμάρρων και σε ήρεμα νερά. Ο όρος καλαμιά μπορεί επίσης να σημαίνει την καλάμη του στάχυος ή ακόμα τη συστάδα καλάμων. Όλα γενικά τα φυτά που χαρακτηρίζονται ως καλάμια έχουν ριζώματα ή παραφυάδες, τα φύλλα τους είναι μακριά ταινιοειδή και στο πάνω μέρος τους έχουν μία μακριά ταξιανθία.

Ο βλαστός είναι συμπαγής ή κοίλος, ξυλώδης, λυγίζει από τον αέρα και αυτό βοηθάει στη διασπορά των διαφόρων σπόρων του.

Το κοινό καλάμι (Φραγμίτης ο νότιος, Phragmites australis): Ιθαγενές της Ευρώπης, πολυετές φυτό που μοιάζει με μπαμπού έχει δε την επιστημονική ονομασία Αρούντο Ντόναξ. Οι βλαστοί του είναι όρθιοι, με πολλά φύλλα, ξυλώδεις που φτάνουν σε ύψος και τα 8 μέτρα και αναπτύσσονται με πολλά υπόγεια ριζώματα. Τα φύλλα του φτάνουν σε μήκος τα 60-70 εκατοστά. Εξαιρετικά ανθεκτικό φυτό βρίσκεται κατά μήκος των ακτών, ποταμών, υδροβιότοπων και γενικά αρέσκεται σε υγρά εδάφη. Μπορεί όμως να υπάρξει και σε άνυδρα, ξηρά και χαλικώδη εδάφη. Μπορεί να καλλιεργηθεί για να προστατεύσει τη γη από τη διάβρωση, για τη δημιουργία διαφόρων ανεμοφρακτών, προστασία διαφόρων καλλιεργειών, σαν καλλωπιστικό, για τη δημιουργία στεγάστρων και πρόχειρων καταλυμάτων (καλύβες). Οι καλαμότοποι και γενικά οι καλαμιώνες είναι βιότοποι πολλών πτηνών, αμφιβίων και εντόμων. (από βικιπαίδεια).

Αρχή της μετανάστευσης ως σήμερα

Στο λιμάνι της Πάτρας, έτοιμοι για το μεγάλο ταξίδι...

Γράφει: ο Κώστας Παπαντωνόπουλος

Η μετανάστευση στην Ορεινή Ηλεία ξεκινάει περίπου το 1870 προς στο εσωτερικό του νομού Αχαιοήλιδος που δημιουργήθηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1833. Όταν καταλάγιασαν οι μνήμες της τουρκοκρατίας άρχισαν δειλά - δειλά να μετακινούνταν προς τα καμποχώρια και στις κοντινές πόλεις Πάτρα, Πύργο, Αμαλιάδα.

Στο Αντρώνι δεν βρίσκουμε τέτοιες καταγραφές παρά μόνον τον Γεώργιο Λαζαράκη (1857) (πατέρα του Κων/νου του δωρητή) που άνοιξε το πρώτο φαρμακείο στην Αμαλιάδα και τον Πάνο Μήτση  που κατείχε περιουσία από το Βάλμη ως την Μποκοβίνα.

Παλιόβρυση, ότι απέμεινε…,

Παλιόβρυση, ότι απέμεινε…,

έτσι για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν τα κατορθώματά μας οι νεότεροι.

Εδώ κάποτε στο Αντρώνι ήταν η κεντρική βρύση του χωριού μας με δυο τρεις καντάλους που υδρευόταν το χωριό μας.

Τηράτε πως την καταντήσαμε.

Ήταν ένα εικαστικό αριστούργημα κατασκευασμένο από Λαγκαδινούς μαστόρους από πέτρα του Ερυμάνθου.

Παράκληση στους ξενιτεμένους μας, αν έχουν φωτογραφία της Παλιόβρυσης και της Κρυάβρυσης να μας την δανείσουν να τις ανακατασκευάσουμε.

Έχει διαπιστωθεί ότι οι ηλίθιοι, ηλίθιους ψηφίζουνε και εμείς είμαστε εδώ…, να μας γυρίζουν την πλάτη…!

Βίντεο, Βασίλης Ζήρος (Κουζούλης) κ. ά. στο καφενείο του Μπίκου

Γράφει: ο Κώστας Παπαντωνόπουλος

Κουβέντα εδώ με τον αείμνηστο μπάρμπα Βασίλη Ζήρο (Κουζούλη), μαζί ήταν και αείμνηστος Κώστα Πανούτσο (Παυλής) που γνώριζε ότι βιντεοσκοπώ και σιγόνταρε την κουβέντα με τους, Νίκο Μπαντούνα (Σαλέας) Αντώνη Μπαντούνα, τον Αλέξιο Συλάιδο, τον Παύλο Πανούτσο  και άλλους…

Ο μπάρμπα  Βασίλης είχε παντρευτεί με την Χριστίνα στο τέλος Ιούνη του 2008, στο ξωκλήσι  του Άη Θανάση  στην Σπαρτουλιά και το γαμήλιο τραπέζι στο μαγαζί του Κώστα Μπίκου. 

ΦΟΒΕΡΟΝ ΕΓΚΛΗΜΑ (ΝΟΥΣΑ)

 

-Κύνες τρώγοντας βρέφος

Τηλεγραφεί ο εν Πύργω ανταποκριτής ότι κατά τηλεγράφημα του αστυνομικό σταθμάρχου Λαμπείας προς τας εν Πύργω αρχάς εις το χωρίον  Νουσά του Δήμου τούτου η νεάνις Βενέτα θυγάτηρ του Αρίστ. Κουλή περιελθούσα εις αθεμίτους  σχέσεις μετά τινος συγχωρίου της ηθέλησε ν´ αποκρύψη τον καρμπόν του ανόμου έρωτος. Μετά τον τοκετό έρριψε το τεκνό της έξω του χωρίου εν τη θέσει Καλύβια, ένθα ευρόντες το βρέφος ποιμενικοί κύνες κατέφαγαν αυτό. Ο αστυνόμος Λαμπείας μετέβη επιτόπου προς ενέργεια ανακρίσεων και σύλληψιν της κακούργου μητρός.

 Δευτέρα 18 Απριλίου 1911

Η κοινωνία της υπαίθρου ήταν πολύ σκληρή σε θέματα ηθικής - τιμής.

H περίτεχνη σκάλα του δημοτικού σχολείου Αντρωνίου πριν την καταστρέψει ο "δασκαλάκος"

Γράφει ο Κώστας Παπαντωνόπουλος

H περίτεχνη σκάλα του δημοτικού σχολείου Αντρωνίου πριν την καταστρέψει ο "δασκαλάκος" Θανάσης Λιάκος το 1974 με τις ευλογίες των αυτοδιοικητικών.

Στην πρώτη Φωτό (1965) διακρίνεται στο βάθος η σκάλα του σχολείου και μπροστά η παλουκαριά του Κάνταλου. Για την ιστορία..., προσέξτε εδώ την καταπάτηση του ελεύθερου δημόσιου χώρου έξω από την παλουκαριά.

Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο του αείμνηστου δασκάλου Δημητρίου Τσώνου, που ευγενικά μας παεαχώρησε όταν ζούσε. Αναμένουμε να ακολουθήσουν και άλλοι το παράδειγμά του, ώστε να συμβάλλουν και αυτοί απλόχερα, στη διάσωση της ιστορίας του χωριού μας.