Η καρυδιά της καρδιάς μας..., πεθαίνει!

Πόσες γενιές στον ίσκιο σου να δροσιστούν καθήσαν

κι αχνάρια από το διάβα τους στη ρίζα σου αφήσαν

και τ’ όνομά τους φεύγοντας στη φλούδα σου σκαλίσαν.

Δεν την λυγίζαν οι καιροί, βοριάδες, πάγοι, χιόνια,

να ρίχνει τον ίσκιο της παχύ τα λαύρα μεσημέρια.

Άπλωνε κι όλο ψήλωνε, να φτάσει ως τα αστέρια,

άθλιοι την επλήγωσαν θελαν να την ξεράνουν

και στον κορμό της βάλανε φωτιά να την πεθάνουν.

Τον φετινό φθινόπωρο τα φύλλα της θα ρίξει

μα την ερχόμενη άνοιξη δεν θα ξανά καρπίσει^[1]

Θα ήταν παρήγορο να λέγαμε ότι η καρυδιά της γειτονιάς μας ήταν «Θύμα» της κακοκαιρίας και όχι κακόβουλης πράξης με ίχνη πρόσφατου εμπρησμού που έγινε βέβαια με την βοήθεια διαφόρων εύφλεκτων υλικών με σκοπό τον «αργό θάνατο» του δένδρου.

Βασίλειος Κ. Ρετσινάς 1931-2020

 Έφυγε την Κυριακή 27.09.2020 ο Βασίλειος Ρετσινάς του +Κων/νου και της +Δήμητρας που γεννήθηκε πριν 89 χρόνια στο Αντρώνι.

Η κηδεία του θα γίνει σήμερα Δευτέρα στην Θεσσαλονίκη.

Στην κόρη του Δήμητρα, στα αδέλφια του Νικόλαο, Μαρία, Βασιλική και σε όλους τους συγγενείς του εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.

Οι πληροφορίες προέρχονται από τον κυρ. Νίκο Λαμπαδά (Τσάμπαλη).

Ο Βασίλης του Ρετσινά, (έτσι τον λέγαμε) τον είχαν επιστρατεύσει στο αντάρτικο μαζί με άλλα παιδιά από το Αντρώνι.

Στις αρχές του 1950 μετοίκησε  στην Θεσσαλονίκη όπου τον ακολούθησε ο Ανδρέας και κατόπιν όλα τα παιδιά του Ρετσινά η +Παναγιώτα, ο Νίκος, η Μαρία και η Βάσω.

Δούλεψε στον λιμάνι Θεσσαλονίκης αρχικά τότε που το διαφέντευαν Αντρωναίοι αλλά δεν άντεξε την σκληρή δουλειά του λιμανιού και παραιτήθηκε.

Με τα λίγα χρήματα που είχε βγάλει αλλά και με δανικά που πήρε από συμπατριώτες του, άνοιξε εστιατόριο πλησίον  του λιμανιού, στα Σφαγεία που έγινε και "λιμάνι" για τους πεινασμένους συμπατριώτες μας.

Ο Βασίλης με την αείμνηστη σύζυγό του, έκαναν δύο παιδιά, την Δήμητρα και τον Κώστα που τον πρόδωσε η καρδιά του και έφυγε πολύ νωρίς, 48 χρόνων στις 25.03.2010, γεγονός που κατέβαλε αρκετά τον πατέρα του.

Ήταν εξαίρετος συμπατριώτης μας, ενδιαφερόταν και αγαπούσε το χωριό μας και κάθε χρόνο φρόντιζε να περνάει πολλές ημέρες από τις διακοπές του στην πλατεία, εκεί που είναι και το σπίτι τους.

Καλό του ταξίδι και αιώνια να είναι η μνήμη του!

Κώστας Παπαντωνόπουλος

Γέφυρες τύπου «Belley» στην Ηλεία

Γράφει: ο Κώστας Παπαντωνόπουλος, Τρυγητής 2020

Στην Ηλεία έχουμε δύο ενεργές γέφυρες τύπου Μπέλεϋ.

Η μία βρίσκεται στον ποταμό Ερύμανθο, στην Ελαία[1] που συνδέει την Ηλεία με την Αρκαδία μεταξύ των χωριών Νεμούτα Ηλείας και Χώρα Γορτυνίας Αρκαδίας.

Κατασκευάσθηκε από τον Ε.Σ. το 1961 ύστερα από ενέργειες του Νεμουτιάνου αρχηγού ΓΕΣ Π. Σακελλαρίου.

Χαράλαμπος Σ. Παπαγιάννης (1945-2020) Κούμανι

Έφυγε σήμερα 19.09.2020 ο δάσκαλος Χαράλαμπος Παπαγιάννης του Σπύρου που γεννήθηκε πριν 75 χρόνια στο Κούμανι.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο Κυριακή στις 15.00 στην γενέτειρά του.

Στους οικείους του και σε όλους τους Κουμαναίους εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.

Ο Χαράλαμπος Παπαγιάννης, γεννήθηκε στο Κούμανι το 1945. Παρά τα δύσκολα τότε χρόνια, σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τριπόλεως και έτυχε διετούς μετεκπαίδευσης.

Πρώτο διορίστηκε δάσκαλος σε χωριό της Αμαλιάδας και επί 12 χρόνια υπηρέτησε στη γενέτειρά του το Κούμανι και σε σχολεία της Αχαΐας. Διετέλεσε Προϊστάμενος Γραφείου και Διευθυντής Α’ θμιας Εκπαίδευσης του Νομού Αχαΐας. Στο Κούμανι γνώρισε την σύζυγό του Γεωργία (νηπιαγωγό) που καρπός τους είναι η Κωνσαντίνα και ο Σπύρος, τα παιδιά τους.

Ο Χαράλαμπος Παπαγιάννης, ασχολήθηκε ενεργά με το χωριό του και το 2007 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο, «Το Κούμανι Ηλείας» μέσω της Ένωσης Κουμανιωτών Ηλείας.

Γράφει επί λέξει, στο εισαγωγικό του βιβλίου:

ΝΤΑΡΜΑ ΑΣΗΜΩ ή ΝΤΑΡΜΟΝΥΦΗ

Γράφει: o Κώστας Παπαντωνόπουλος, Τρυγητής 2020

Η Ασήμω Ντάρμα ήταν γυναίκα του Θοδωράκη Ντάρμα από το χωριό Σκλήβα, με καταγωγή από το Γερμουτσάνι (συνοικισμός του οικισμού Αγράμπελα) το γένος Λαγού. Ήταν μια ψηλή γεροδεμένη γυναίκα με ανδρική κορμοστασιά. Κατά την επανάσταση του 1821 ήτανε κάπου τριάντα χρονών. Ο άνδρας της τραυματίσθηκε σε κάποιο άγνωστο επεισόδιο, έπαθε γάγγραινα και πέθανε νεότατος, αφήνοντας την Ασήμω χήρα μ’ ένα κορίτσι.

Τον Δεκέμβριο του 1825 όταν έγινε η επέλαση του Ιμπραήμ πασά κατά των χωριών της Πηνείας, οι ορδές του απ’ όπου περνούσαν, λεηλατούσαν, σκότωναν, βίαζαν και τέλος πυρπολούσαν τα πάντα. Η Πελοπόννησος, η Ηλεία, η Πηνεία και η Ορεινή Ηλεία δέχθηκαν μεγάλες συμφορές και ο άμαχος πληθυσμός όταν αντιλαμβανόταν να πλησιάζει ο εχθρός κατάφευγε στα δάση, σε απομακρυσμένες χαράδρες, σε σπηλιές και πολλοί εξ αυτών ανέβαιναν στις βουνοκορφές του Ωλονού για περισσότερη ασφάλεια.

Χρυσανθόπουλος Χρήστος (Κωτσαρίνη) 1925 - 2020

 Έφυγε τον Αύγουστο του 2020 ο Χρυσανθόπουλος Χρήστος ή Χρύσανθος του Κωνσταντίνου (Κωτσαρίνη) και της Αργύρως που γεννήθηκε πριν 95 χρόνια στο Αντρώνι

Η κηδεία του έγινε στην Θεσσαλονίκη.

Στα παιδιά του Κώστα, Βασιλική και σε όλους του συγγενείς του εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.

Ο μπάρμπα Χρήστος ήταν αδελφός του +Αντώνη του Κωτσαρίνη. Έζησαν αγαπημένα στην Θεσ/νίκη με την Σύζυγό του Κατίνα Κωστοπούλου αδελφή της Βώκος.

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ ΦΩΤΙΣΜΟΣ

Γράφει: Ο Κώστας Παπαντωνόπουλος, Τρυγητής 2020

Ο άνθρωπος για τον φωτισμό του κατά την νύκτα και σε σκοτεινά σημεία όπως δαιδαλώδη κτίρια με υπόγεια, κάστρα, σπηλιές και στοές, χρησιμοποίησε διάφορα μέσα όπως πρώτες καύσιμες ύλες και εργαλεία.

Ο πρώτος τεχνικός φωτισμός, όπως είναι φυσικό πρέπει να ήταν, η φωτιά. Πριν κατασκευάσουν διάφορα εργαλεία φωτισμού οι άνθρωποι, συνήθιζαν τις νύκτες ν’ ανάβουν φωτιές και να μαζεύονται γύρω για να ζεσταίνονται, αλλά και να βλέπουν. Επίσης για να μεταβούν σε πολύ κοντινά σημεία, έκαιγαν κλάρες από διάφορα δένδρα που έβγαζαν αρκετή φλόγα ή  κράταγαν στα χέρια τους διάφορα αναμμένα ξύλα (δαυλιά), από ρητινώδη δένδρα. Ήταν οι πρώτες δάδες φωτισμού..Αυτή η τεχνική τους επέτρεπε να βλέπουν μόνον για πολύ κοντινές αποστάσεις.