Το Facebook (φέις μπουκ) είναι ιστοχώρος κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιείται από δισεκατομμύρια χρήστες. Ξεκίνησε το 2004 παράλληλα με την δική μας σελίδα antroni.gr, το ίδιο έτος.Βρισκόμαστε εκεί, στο Facebook καμιά δεκαριά χρόνια. Από τους πρώτους ή μεταξύ των πρώτων από την Ηλεία. Σύντομα φτιάξαμε τις δικές μας ομάδες που προσέλκυσαν χιλιάδες ανθρώπους. Βρήκαμε εκεί, συγγενείς, φίλους, συναδέλφους, γνωστούς, άγνωστους, πολύ κόσμο και δεν σας κρύβουμε ότι στην αρχή ενθουσιαζόμασταν κιόλας. Κατόπιν όμως όλο αυτό κατέληγε σιγά-σιγά σε μία φούσκα, ένα "ανούσιο πράμα" που δεν λειτούργησε για την σύσφιξη των σχέσεων αλλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Με κάποιους φίλους που είχαμε ταχτική ή καθημερινή επικοινωνία, αραιώσαμε αφού τα νέα τους τα μαθαίνουμε πλέον από αυτό το διαβολοεργαλείο. Μάλιστα με άλλους ήλθαμε και σε σύγκρουση και σε σφοδρή αντιπαράθεση. Θα ήταν καλύτερα να τους θυμόμασταν όπως πριν γιατί η συμπεριφορά τους εδώ μας απογοήτευσε. Το ίδιο βέβαια θα λένε και αυτοί από την πλευρά τους.
Για τους λάτρεις της λαογραφίας (όπως η αφεντιά μας) το Facebook είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, διότι βοηθάει να ξετρυπώνουμε πολλά σπουδαία στοιχεία, όπως είναι οι φωτογραφίες, αλλά και άλλο πρωτογενές υλικό. Επίσης είναι χρήσιμο για μας, διότι διαφημίζει την επιχείρησή μας (με το αζημίωτο), αυξάνοντας τις πωλήσεις, αλλά και τις σελίδες μας εδώ, ανεβάζοντας έτσι (όχι ότι το έχουμε ανάγκη) την επισκεψιμότητά τους.
Χρήσιμο όμως είναι και για τους «κλέφτες» του ίντερνετ, κάποιους εξυπνάκηδες που βρίσκουν μια φωτογραφία, ένα κείμενο, οι οποίοι τα κλέβουν και τα κοτσάρουν σε μια ομάδα, δίχως πηγή και περιγραφή, όπου τις περισσότερες φορές τα θέματά τους είναι άσχετα με το αντικείμενο της ομάδας. Π.χ. «Ορεινή Ηλεία», του φίλου και συναγωνιστή μας στον σύλλογο Ωλονό, Ανδρέα Αθανασόπουλου. Παρακολουθούμε κάποιους ψωνισμένους, χρόνια τώρα και μας «τσιτώνονται» τα νεύρα, οι οποίοι δεν ξεπερνούν τα δάκτυλα της μιας παλάμης, που αναρτούν διάφορες φωτογραφίες με καλύβια, άλογα, γαϊδούρες, κοτέτσια, κοκόρια που τα συνοδεύουν λεζάντες όπως: «ζεστή καλημέρα», «ευτυχισμένη ζωή», «χαρούμενη Κυριακή» λες και εμείς στην ορεινή Ηλεία «είμαστε για τα πίτουρα». Τους ακολουθούν με λάϊκ (μου αρέσει) κάποιοι πλασματικοί φίλοι μας που όταν είδαν το κοτέτσι, λαχτάρισαν το χωριό τους και άθελά τους μας προτρέπουν να μεταβούμε και εμείς σε αυτά το ανούσια θέματα που «ψώνισαν» εδώ και εκεί. Πόσο... όμορφο θα ήταν αυτοί οι «κλέφτες» που αποζητούν την αναγνώριση με «ξένα κόλλυβα», να μας έδειχναν μια δικιά τους φωτογραφία των παιδικών τους χρόνων, του σχολείου, του χωριού τους, της γειτονιάς, της γιαγιάς τους, της θειάς τους κλπ.
Επίσης, το facebook είναι χρήσιμο εργαλείο για τους κομπλεξικούς με έλλειμμα αυτοεκτίμησης που αν δεν τους κάνεις λαϊκ, γίνονται εχθροί σου. Γι’ αυτούς που έκαναν δικιά τους σελίδα και νόμισαν ότι έπιασαν «τον παπά…», τους επιδειξίες, τα καμάκια, τους γαμπρούς, τις νύφες που παρ´όλη την "αποτυχημένη" εξωτερική εμφάνιση, παρουσιάζονται σαν μοντέλα (το photoshop έχει πάρει φωτιά), αυτούς που ψάχνουν ταίρι και αυτούς που επιθυμούν την διαφορετικότητα στην σεξουαλική τους ζωή.
Για αυτούς που έχουν βρει τη χαρά τους, που επιζητούν το "ουάου", την επιβεβαίωση, τα κοπλιμέντα ότι είναι οι καλύτεροι του χωριού με την ανάρτηση που μας «έμπηξαν», το ταξίδι που πήγαν, το σαλόνι που αγόρασαν, το αυτοκίνητο, το σπίτι, την γκόμενα που γνώρισαν, την οικογένεια και το χειρότερο για κάποιους ότι μαζί με άλλα εκθέτουν στο διαδίκτυο και τα ανήλικά τους. Είναι οι ίδιοι που πριν διαβάσουν ένα άρθρο πατάνε like, όπως φανταζόμαστε θα γίνει και σε αυτό το άρθρο που τους «κράζει».
