Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ, ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821

Άρθρο του Ηλία Τουτούνη

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, μετά από πολλές προδοσίες, ενέδρες και εχθρικά βόλια από τις άπειρες άνισες μάχες που έδωσε, κατάφερε να επιβιώσει και ν’ αναδειχθεί ως, ο οραματιστής, ο πρωτεργάτης και ο Αρχιστράτηγος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ακόμη και μετά την απελευθέρωση, επανειλημμένα αντιμετώπισε την απειλή του θανάτου, όταν πέρασε έξι μήνες φυλακισμένος στο υγρό και σκοτεινό κελί του φρουρίου στο Ναύπλιο και όταν παρά λίγο να δεχθεί την λαιμητόμο (καρμανιόλα), όπου τον είχαν καταδικάσει οι δικαστές της κυβερνήσεως του Κωλέττη. Άφησε τα εγκόσμια, απολαμβάνοντας την Ελευθερία της Ελλάδας, μετά από φυσικό θάνατο στις 4 Φεβρουαρίου 1843 στο σπίτι του στην Αθήνα, ανώδυνα, ειρηνικά και ανεπαίσχυντα, από εγκεφαλική συμφόρηση[1].

Δραστηριότητες του Συλλόγου Προστασίας της Φύσης και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς Ερυμάνθου - Φολόης ο "Ωλονός".

 
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

1. Την Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2014 πραγματοποιήθηκε στο Δασαρχείο Πύργου, συνάντηση εκπροσώπου του Συλλόγου "Ωλονός" με τον Δασάρχη κ. Λάττα Παναγιώτη και με την μελετητή κα. Καρδακάρη Νίκη. Η κυρία Καρδακάρη έχει αναλάβει την ειδική μελέτη για το οροπέδιο της Φολόης. Για την επικαιροποίηση της μελέτης των προτάσεων του "Ωλονού" είχε πραγματοποιηθεί δημόσια διαβούλευση στο χωριό Κούμανι το 2012.

Συζητήθηκαν θέματα αντιμετώπισης της παράνομης υλοτομίας και η προώθηση, ώστε να υπάρξουν δασικές ζώνες εκμετάλλευσης για την προμήθεια ξυλείας στους μόνιμους κατοίκους. Δηλαδή, να ορίζονται ζώνες υλοτομίας για τις ανάγκες των πολιτών, έπειτα να περιφράζεται η ζώνη για ορισμένο χρονικό διάστημα, έως ότου αναπτυχθεί πάλι το δάσος, με χαμηλή βλάστηση και να μην κινδυνεύει από τα ζώα.

Αναφερθήκαμε στην πανίδα και εκφράσαμε την άποψή μας, να προσληφθεί ένας βιολόγος ώστε να προστατευθεί και επιτευχθεί η ανάπτυξη της πανίδας του δρυοδάσους, με είδη που ευδοκιμούσαν στην περιοχή.

Ο "Ωλονός" έθεσε εκ νέου το θέμα του σκίουρου (βερβερίτσας), είδος που κινδυνεύει ν’ αφανισθεί από το δάσος, αλλά και για το κουνάβι και την προστασία του.

2. Την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2014, με πρωτοβουλία του συλλόγου "Ωλονός" πραγματοποιήθηκε συνάντηση στην κοινότητα Φολόη (Γιάρμενα), με κλιμάκιο του δασαρχείου Πύργου (επικεφαλής του οποίου ήταν ο δασάρχης Πύργου), με τους νέους της περιοχής Φολόης για θέματα προμήθειας ξυλείας των μόνιμων κατοίκων. Η συνάντηση έγινε σε πολύ καλό κλίμα και απαντήθηκαν όλες οι ερωτήσεις των νέων του χωριού. Τονίζεται, ότι, πάγια θέση του συλλόγου είναι, να συνεχίσουν να ξυλεύονται κανονικά οι κάτοικοι του οροπεδίου και των χωριών του Ερυμάνθου όπως γινόταν στο παρελθόν επί πολλά χρόνια, χωρίς να κινδυνεύουν με αφανισμό τα δάση.

3. Μέλη του Συλλόγου Προστασίας της Φύσης και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς Ερυμάνθου–Φολόης ο "Ωλονός" ύστερα από καταγγελία, επισκέφθηκαν τον παραπόταμο του Αοράνιου ποταμού, πλησίον του οικισμού Σελίτσα του Δημοτικού Διαμερίσματος Λεχουρίου Δήμου Καλαβρύτων, όπου εντόπισαν και φωτογράφισαν εκχερσωμένες εκτάσεις αλλά και δεκάδες πλατάνια διαφόρων ηλικιών, ως και αιωνόβια προσφάτως κομμένα. Στην εν λόγω περιοχή διαπιστώνεται, ότι συστηματικά καταστρέφονται κάθε χρόνο ολόκληρες συστάδες από διάφορα προστατευόμενα δένδρα.

Τέλος, έχει δρομολογηθεί η πρόταση του Συλλόγου "Ωλονός" για το τέλος της παράνομης υλοτομίας. Ο σύλλογος θα στρέφεται μόνον, εναντίον των εμπόρων και των καταπατητών της δασικής έκτασης.

Ο πρόεδρος του συλλόγου                          Τα μέλη του Δ.Σ.

Παπαντωνόπουλος Κώστας

Νικολίτσα Παναγόπουλου (Πατσού)

Έφυγε σήμερα Κυριακή 1.02.2015 η Νικολίτσα σύζυγος Κωνσταντίνου Παναγόπουλου (Πατσού), που γεννήθηκε πριν 79 χρόνια στο Αντρώνι.
Η κηδεία της θα γίνει την Δευτέρα στις 12.00 στη γενέτειρά της.
Στον σύζυγό της μπάρμπα Κώστα στα παιδιά της Γιάννη, Γιώργη και σε όλους τους συγγενείς της εκφράζουμε τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια.
Η Νικολίτσα, ήταν κόρη του Ρεντίφη που το πατρικό τους ήταν πίσω από την εκκλησία. Λίγα χρόνια ύστερα από το γάμο της Νικολίτσας, η οικογένεια της έφυγε από το χωριό και μετοίκισε στην Πηνεία. Για όσους δεν γνωρίζουν, το σπίτι τους ήταν στο μακρινάρι που σώζεται ακόμη, πίσω ακριβώς από το σπίτι μου. Θυμάμαι, αν και πολύ μικρός τότε (3-4 χρόνων), το γάμο της Νικολίτσας, τα προικιά που είχαν απλώσει έξω, τα βάγια που είχαν φέρει από του ποτάμι, τη ντεμέλα, τα τραγούδια με το στόμα και το μικρό γραμμόφωνο με τις πλάκες που βοηθούσε στο χορό και στο γλέντι. Ακόμη θυμάμαι τη Νικολίτσα που ελεύθερη με κράταγε αγκαλιά, μαζί με τις άλλες τότε κοπέλες της γειτονιάς. Η Νικολίτσα ήταν καλλίφωνος, τραγούδαγε τα δικά μας, τα πολύ παραδοσιακά μας τραγούδια και μοιρολόγια. Την επισκέφτηκα πριν δύο χρόνια στο σπίτι της αλλά ήταν αργά να την καταγράψω. Ήταν ένας υπέροχος τρυφερός και διακριτικός άνθρωπος μία δημιουργική γυναίκα.
Ας είναι η ψυχή της καλοτάξιδη και ελαφρύ το χώμα της πατρώας Γης που θα την υποδεχθεί.

Μιχάλης Παπαντωνόπουλος (Στην οδό Λένορμαν 218)

Στην  οδό Λένορμαν 218  

Επτά μήνες δουλειά, έρευνα, σημειώσεις, ερωτήσεις και τρέξιμο. Το έργο ολοκληρώθηκε και «καρπός» αυτής της κούρασης είναι το «Καπνεργοστάσιο», ένα ντοκιμαντέρ με ατμοσφαιρικές εικόνες, εντυπωσιακά πανοραμικά πλάνα, αφηγήσεις που μεταφέρουν εμπειρίες των τότε εργαζομένων. Οι τέσσερις «αυτουργοί», τρεις ερευνήτριες η Μαριάννα Κατσαούνη, η Κωνσταντίνα Γαβαλά, η Στεφανία Κωνσταντοπούλου και ο σκηνοθέτης Μιχάλης Παπαντωνόπουλος που ανέδειξαν ένα από τα εναπομείναντα μνημεία βιομηχανικού πολιτισμού στην Αθήνα
Ετοιμάσατε ένα ντοκιμαντέρ για ένα Καπνεργοστάσιο στην Αθήνα. Γιατί επιλέξατε αυτό το θέμα;

Πρώτη φορά μπήκαμε στο κτίριο του Καπνεργοστασίου στα πλαίσια ενός μαθήματος του Παντείου Πανεπιστημίου, του οποίου διδάσκουσα ήταν η κα Χρυσάνθη Αυλάμη (επίκουρη καθηγήτρια στο τμήμα ΕΜΠΟ). Εν τέλει αποφασίσαμε να αφιερώσουμε την πτυχιακή μας εργασία στο κτήριο, με επιβλέπουσα την κα Αυλάμη. Είναι ένα οικοδόμημα εντυπωσιακό, μεγάλο μέρος του οποίου παραμένει ανεκμετάλλευτο. Αυτό είναι που μας κίνησε το ενδιαφέρον σε πρώτο στάδιο. Δεδομένου ότι πρόκειται για ένα διατηρητέο μνημείο βιομηχανικής αρχιτεκτονικής, θεωρήσαμε ότι αναμοχλεύοντας την ιστορία και τη σημασία του θα μπορούσαμε τόσο να ενημερώσουμε το κοινό όσο και να θέσουμε ένα  ερώτημα σχετικά με την παρούσα και μελλοντική χρήση του – πρόκειται, άλλωστε, για ένα ερώτημα που παραμένει αναπάντητο. 

Καρυότυπος

   Ό Άκης Παπαντώνη είναι εγγονός του Αργύρη Παπαντώνη (Πλιέγκα) που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αντρώνι.

 Ευχόμαστε στο νέο συγγραφέα να συνεχίσει με επιτυχία την συγγραφική του δραστηριότητα και το βιβλίο του να βρει την θερμότερη υποδοχή από το αναγνωστικό κοινό!

 Θα παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τα επόμενα βήματά του και πιστεύουμε ότι  θα φθάσει σε υψηλές συγγραφικές  κατακτήσεις, κάνοντας υπερήφανους τους γονείς του αλλά και μας τους συμπατριώτες του.
Κώστα Παπαντωνόπουλος

Άκης Παπαντώνης, Καρυότυπος (Νουβέλα, εκδ. Κίχλη, Νοέμβριος 2014)

 «Δεν πρέπει να συνταγογραφούμε τη μοναξιά στον οποιονδήποτε» 
Γκωγκέν (σελ. 109)

ΚΑΡΥΟΤΥΠΟΣ (ουσ.) [λόγ. Caryotype < caryo - "πυρήνας" < αρχ. κάρυο(ν) + -type < αρχ. τύπος]: η απεικόνιση, ανά ζεύγη και κατά φθίνουσα σειρά μεγέθους, του συνόλου των χρωμοσωμάτων ενός κυττάρου, η οποία χρησιμεύει στη διάγνωση τυχόν ανωμαλιών στη δομή ή τον αριθμό τους.

Αν ο τίτλος ενός κειμένου (βιβλίου ή διηγήματος) αποτελεί, όπως λέγεται, τη χειραψία του συγγραφέα με τον αναγνώστη, τότε σίγουρα το πρωτόλειο του Άκη Παπαντώνη συνιστά μια θερμή σύσταση, πολλά υποσχόμενη, που σίγουρα δεν πρόκειται να ξεχαστεί εύκολα ή να μας αφήσει αδιάφορους. Ένα βιβλίο που μόλις το τελειώσεις σε καλεί να το ξαναπιάσεις από την αρχή.

Πριν από έναν μήνα όταν αγόρασα τη νουβέλα του Παπαντώνη, είχα μόλις διαβάσει ένα συνταρακτικό κείμενο της Χριστίνας Πουλίδου που αναφερόταν σε δημοσίευμα της  «Guardian».  (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=38256). Αντιγράφω σχετικό απόσπασμα:

TA ΚΑΤΣΙΜΠΟΥΧΕΡΙΑ

 

Του Ηλία Τουτούνη

  Παλιά, το Δωδεκαήμερο, οι μυλωνάδες κλείνανε τους μύλους και δεν αλέθανε. Ένας φουκαριάρης που παλιά παιδάκι είχε κάμει πασπαλιάρης σε κάποιο μύλο και ήξερε την δουλειά του μυλωνά, ξώμεινε από αλεύρι για να μην τον πάρουνε χαμπάρι και το μάθει ο μυλωνάς, τα μεσάνυχτα φόρτωσε το μουλάρι του με γέννημα, πήγε και άνοιξε μόνος του τον μύλο και τον έβαλε μπροστά ν’ αλέθει. Κοντά του είχε πάρει και λίγο κρέας, για να ψήσει μέχρι ν’ απολέσει ο μύλος το άλεσμα. Εκεί, που έψενε κάτι γουρουνίσια κοψίδια, μαζευτήκανε κάμποσα κατσιμπουχέρια και πετάξανε στην φωτιά απάνου στον μεζέ, μια βουρλιά σφαρδάκλια να μαγαρίσουνε το ψητό του και χοροπηδώντας άτακτα γύρω από την φωτιά λέγανε:

«Το παχιό σου μαζί με τ’ αχαμνά μας, τ’ αχαμνά μας μαζί με το παχιό σου!

Το παχιό σου μαζί με τ’ αχαμνά μας, τ’ αχαμνά μας μαζί με το παχιό σου»!

Το www.antroni.gr σας εύχεται χρόνια πολλά και καλή χρονιά!