Τα δρυοδάση της Ηλείας και η ιστορική τους εξέλιξη

ΔΡΥΣ (Βελανιδιά). Η βελανιδιά ή βαλανιδιά (επιστ. Δρυς, Quercus) είναι γένος φυτών της οικογένειας των Φηγοειδών (Fagaceae), αποτελείται από 428 αυτοφυή είδη στο βόρειου ημισφαίριου της γης. Είναι το κατ’ εξοχήν δένδρο των Εθνικών μας Δρυμών. Δένδρο ψηλό με γερές ρίζες και αιωνόβιο, με διάρκεια ζωής έως 600 χρόνια. Η βελανιδιά ευδοκιμεί σε πεδινές, ημιορεινές και ορεινές περιοχές.

Μυθολογία

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία οι Δρυάδες ήταν οι γνωστές Νύμφες των Ελληνικών δασών. Τ’ όνομά τους ίσως να προέρχεται από την λέξη Δρυς. Όμως δεν αναφέρονται αυτές οι ονομαστές νύμφες αν και ήσαν γνωστές από τον Όμηρο. Οι Δρυάδες ή Αμαδρυάδες Νύμφες, ζούσαν μέσα στα πυκνά δρυοδάση που προστάτευαν τα ιερά δένδρα. Κατά την μυθολογία, οι Δρυάδες Νύμφες, χαίρονταν με τη βροχή, ενώ όταν η βελανιδιά δεν είχε φύλλα ή δεν καρποφορούσε έκλαιγαν και πέθαιναν, όταν το δένδρο ξεραίνονταν ή κόβονταν. Γι’ αυτό και η υλοτόμηση της βελανιδιάς απαγορευόταν με ειδικούς νόμους. Οι Δρυάδες ή Αμαδρυάδες, Αδρυάδες, ή Δρυμίδες ήταν τύποι νυμφών του δάσους στην Ελληνική Μυθολογία και συχνά συγχέονταν με τις Ναϊάδες και άλλες Νύμφες. Αυτά τα θηλυκά πνεύματα της φύσης πιστεύονταν ότι κατοικούσαν σε δέντρα και σε δάση και φώλιαζαν ιδιαίτερα σε δένδρα δρυς. Υπάρχουν πολλές ιστορίες και μύθοι γι’ αυτά τα περίεργα όντα που φαίνεται ότι αν και πνεύματα, δεν ήταν αθάνατα. Ιδιαίτερα οι Αμαδρυάδες, ήταν πιο ευαίσθητες, γιατί πιστεύονταν ότι η διάρκεια της ζωής τους εξαρτιόταν από την υγεία και καλοζωΐα της βελανιδιάς που τις φιλοξενούσε. Αυτές τις φιγούρες, στην λαογραφία μας, συνήθως τις απαντάμε ως Νεράϊδες. Κατά την μυθολογία τις Δρυάδες τις καταδίωκαν συνήθως οι Σάτυροι των δασών. Μεταξύ των Δρυάδων γνωστότερες ήταν η Ερατώ, η οποία μαζί με τον Αρκάδα απόκτησε τον Αζάνα, τον Αφείδαντα και τον Έλατον, έτερη η Φιγαλεία και η Τιθορέα εξ’ αυτών δημιουργήθηκαν οι πόλεις της Ηλείας και της Φωκίδας αντίστοιχα, επίσης και η Ευριδίκη που ήταν η σύντροφος του Ορφέα. O Δίας ο θεός του κεραυνού συνδέεται με τη βελανιδιά, η οποία χτυπιέται συχνά από την αστραπή. Η δύναμη από το χτύπημα της αστραπής αφήνει κούφιους κορμούς, που συχνά ξεραίνονται. Η δρυς ήταν το ιερό δένδρο των αρχαίων Ελλήνων, που τα κλαδιά της θρόιζαν στους χρησμούς του Μαντείου της Δωδώνης. Τα φύλλα της αποτέλεσαν τις διακοσμήσεις χρυσών στεφάνων και ιδίως του χρυσού στεφανιού του βασιλιά της Μακεδονίας Φιλίππου Β΄.

Δρυοδάσος Φολόης: Δράσεις για την Προστασία του

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η
Ο Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας,
η Εθελοντική Ομάδα Δασοπυρόσβεσης Φολόης και
o Σύλλογος Φολοητών «ο Κένταυρος»
προσκαλούν
τους ενεργούς πολίτες
τους εκπροσώπους των τοπικών φορέων και αρχών,
τους εκπροσώπους πολιτιστικών, περιβαλλοντικών και αναπτυξιακών οργανισμών,
να συμμετάσχουν στην Ενημερωτική Συνάντηση με θέμα:
«Δρυοδάσος Φολόης: Δράσεις για την Προστασία του»
που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012 και ώρα 7 μ.μ. στο Μουσείο Φολόης «Μπάμπης Παπαθεοδώρου» στο παλαιό Δημοτικό Σχολείο Φολόης δ.ε. Φολόης του δήμου Αρχαίας Ολυμπίας.
Τα μέτρα προστασίας και διαφύλαξης του μοναδικού Δρυοδάσους Φολόης θα παρουσιάσουν ο Διευθυντής Δασών Ν. Ηλείας κος Θωμόπουλος Διονύσιος και ο Δασάρχης Πύργου κος Χριστοδούλου Νικόλαος.

Kατάλαβες την βρωμιά τους ...

"
"Δεν μπορούμε να κατευθύνουμε τους ανέμους, μπορούμε όμως να προσαρμόσουμε τα πανιά"

 Κατάλαβες… ότι πριν λίγες μέρες έγινε διεθνής διαγωνισμός για την πρόκριση αναδόχου προμηθευτή των ποντισμένων καλωδίων για σύνδεση όλων των νησιών μας με την ηπειρωτική χώρα.

Κατάλαβες… ότι μεταξύ των υποψηφίων ήταν  και η Ελληνική Εταιρεία  ΕΛΛΗΝΙΚΑ  ΚΑΛΩΔΙΑ .

 Κατάλαβες… ποιος πήρε τη δουλειά: η  SIEMENS.!

 Κατάλαβες… ότι το κόστος του έργου είναι 400.000.000  $!

 Κατάλαβες… γιατί ήρθε η  Merkel στην Ελλάδα!

Κατάλαβες τώρα γιατί κατέστρεψαν μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες (ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΪΚΗ, AΙΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ) και έκαψαν σε διάστημα δύο μηνών μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα (ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ); --Για να βρουν άνετα χώρο, χωρίς προσπάθεια, τα δικά τους μεγαλομπακάλικα, που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να παρεισφρήσουν στην ελληνική αγορά...

Η Βελούδο και η κακιά μητριά

Μια φορά και ένα καιρό απάνου στα βουνά, σ' ένα μικρό χωριουδάκι, ζούσε ένας αντρόγυνο ο Κωνσταντής και η Φροσύνη και είχαν ένα μικρό έξυπνο και πανέμορφο κοριτσάκι που το λέγανε Βελούδω. Μια κακιά ημέρα, η μάνα της Βελούδως, η κυρά Φροσύνη, είχε πάει στον μύλο ν' αλέσει λίγο στάρι. Την ώρα που σκάλωνε τον ανήφορο από τον μύλο φορτωμένη ζαλιά το αλεύρι, έπιασε μια απότομη δυνατή μπόρα και για να γλιτώσει, τρούπωσε κάτω από μια αγριοσυκιά για να μην της βραχεί το αλεύρι. Εκεί καθώς στεκότανε έριξε μια κακιά αστροπή και στην σκότωσε την φουκαριάρα. Και έτσι το κοριτσάκι της, η μικρή Βελουδίτσα έμεινε ορφανό από μάνα από τα οχτώ της χρόνια. Ο πατέρας της, την άλλη χρονιά τα 'φτιασε με μια χήρα, αλλά κι ευτούνη είχε κι ένα τσουπί, την Διαμαντούλα, κανά δυό χρόνια τρανύτερη από την Βελουδίτσα. Δεν περάσανε κάνα δυο-τρείς μήνες και ο Κωνσταντής παντρεύτηκε με την χήρα. Εκείνη στην αρχή έδειξε τρανή αγάπη προς την Βελουδίτσα, όμως επειδή ήτανε πιο έξυπνη και πιο όμορφη από την κόρη της, αγαπούσε μόνο το δικό της κορίτσι, την Διαμαντούλα, αλλά το άλλο, μέρα με την μέρα το τυραγνούσε και το ανάγκαζε να κάνει όλες τις βαριές δουλειές. Μια φορά είπε στην Βελουδίτσα, ότι ταχιά, έπρεπε να ροβολίσει ολονυχτίς στο Κακό Λαγκάδι (έτσι λέγανε το λαγκάδι κάτω από το χωριό, λέγανε ότι σ' εκείνο το λαγκάδι πολλοί άνθρωποι είχανε πάθει μύρια κακά), να πάει δυο-τρεις μπατανίες να τις βάλει στο νερό να μουλιάσουνε για τον κόπανο και το πρωί μπονόρα- μπονόρα θα να κατηφορίσει η ίδια και να τις πλύνει. Κατάλαβε τότε το κακόμοιρο το τσουπί, πως η μητριά της ήθελε να της κάνει κακό, γιατί όλοι έλεγαν πως στο λαγκάδι τη νύχτα έβγαιναν ξωτικά και νεράιδες. Φοβισμένο καθώς ήτανε δεν έβγαλε τσιμουδιά, αλλά τράβηξε για τη γιαγιά της, να ρωτήσει τι να πρέπει να κάνει.

Χ. Καλαβρή- Μ. Παπαντωνόπουλος: Συμπεράσματα της έρευνας: Συλλογική Δράση στο Δήμο Διρφύων-Μεσσαπίων

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ:

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΔΙΡΦΥΩΝ-ΜΕΣΣΑΠΙΩΝ

Χριστίνα Καλαβρή, Μιχάλης Παπαντωνόπουλος, υποψήφιοι διδάκτορες Παντείου Πανεπιστημίου, εισηγητές της παρουσίασης «Κοινωνιοψυχολογική διερεύνηση των συνθηκών αλλαγής της δράσης της κοινωνίας πολιτών στο δήμο Διρφύων-Μεσσαπίων εν καιρώ Μνημονίου» (Ρέθυμνο, Οκτώβριος 2012).

Δεδομένα από το 19^ο Πανελλήνιο Συνέδριο Μεθοδολογίας:

Οι εισηγήσεις της Ομάδας Κοινωνικής Οικονομίας και Δικτύων Αλληλεγγύης

Συντονιστές: Γιάννης Ζαϊμάκης – Σκεύος Παπαϊωάννου

Εισηγητές: Θοδωρής Σπύρος – Κορίνα Πατέλη, Ελένη-Ρεββέκα Στάιου, Αντώνης Δρακωνάκης, Μάνος Πετράκης, Ελένη Χρυσού, Φανούρης Οικονομάκης, Κάρολος Καβουλάκος – Γιώργος Γριτζάς, Βάιος Κώτσιος, Ιωσηφίνα Τσουδερού, Χριστίνα Καλαβρή – Μιχάλης Παπαντωνόπουλος

Σύμφωνα με το πρόγραμμα εργασιών του συνεδρίου «Ζητήματα Μεθοδολογίας της Έρευνας στις Κοινωνικές Επιστήμες», που διεξήχθη στο Ρέθυμνο, στις 25-28 Οκτωβρίου 2012, οι θεματικές που αναπτύχθηκαν φαίνεται να απαντούν στο αυξανόμενο ενδιαφέρον της ελληνικής κοινωνίας για τα εναλλακτικά μοντέλα κοινωνικής κι αλληλέγγυας οικονομίας.

Πράγματι, ο λόγος περί «οικονομικής κρίσης» πραγματωμένος στα μέτρα δημοσιονομικής «προσαρμογής» έχει συμβάλλει στην κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών, στην ανάδυση, δηλαδή, πρωτοβουλιών «από τα κάτω», οδηγώντας τις κοινωνικές επιστήμες να διερευνήσουν συστηματικά τους όρους και τους τρόπους ανάπτυξής τους. Τα εναλλακτικά μοντέλα οικονομίας ή/και αυτό-ανάπτυξης, κάνουν λόγο για συνολικές οικονομικές πρακτικές που βασίζονται στα τοπικά κεφάλαια πολιτισμού, παραδόσεων, φυσικών πόρων και κοινωνίας. Επίσης, σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Σκεύο Παπαϊωάννου, ο οποίος ασχολείται με τα προγράμματα κοινωνικής οικονομίας από το 1984, η κοινωνική οικονομία έχει τη δυνατότητα να αναπτυχθεί ως μια οικονομία που μεριμνά για τον «οίκο» (με την έννοια του Oskar Negt), που μπορεί δηλαδή να φροντίζει ταυτόχρονα όλα τα μέλη της κοινότητας (και τους κοινωνικά αποκλεισμένους), τις μεταξύ τους σχέσεις και το περιβάλλον τους. Αυτό το είδος οικονομίας φαίνεται να είναι πιο «ενταξιακό» προς τα μέλη των κοινοτήτων, να λαμβάνει υπόψη όλες τις δυνατότητες σε διαφορετικά πλαίσια, να είναι «συνολικό» ως προς τα αποτελέσματά του. Υπ’ αυτή την έννοια, η κοινωνική οικονομία αποτελεί ένα αναγκαίο στόχο για τις τοπικές κοινωνίες και ταυτόχρονα ένα εύφορο πεδίο για την άμβλυνση των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων.

Κλειστός ο Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας

Οι εργαζόμενοι στο δήμο Αρχαίας Ολυμπίας από την Δευτέρα 5 του μηνός και μέχρι την Τετάρτη απεργούν ενάντια στα νέα μέτρα που έχουν προταθεί προς ψήφιση στην βουλή.
Την Δευτέρα προχώρησαν σε κατάληψη ενώ την Τρίτη μετέβησαν στον Πύργο όπου έλαβαν μέρος στην συγκέντρωση που πραγματοποίησε ο κλάδος των εργαζομένων στους ΟΤΑ Ν. Ηλείας έξω από το διοικητήριο.
Σε συνέλευση που είχαν οι εργαζόμενοι, όπου μίλησε ο αντιπρόεδρος του σωματείου εργαζομένων στους ΟΤΑ Ν. Ηλείας Γιώργος Καφύρης, αποφάσισαν να συνεχίσουν την απεργία τους και την Τετάρτη . 

Πηγή: http://www.enimerosi.org/

Η Ελένη του Προύντζου και ο ηγούμενος

Στον οικισμό Καρδαράς[1] της Αλωνίσταινας (πρώην δήμου Φαλάνθου Αρκαδίας), που την ονομασία του την έλαβε από τους πρώτους οικιστές τσοπάνηδες με το όνομα Καρδαράς[2], ζούσε μια πατριαρχική ποιμενική οικογένεια με το όνομα Προύντζος. Κατά την καλοκαιρινή περίοδο, στο Μαίναλο αρκετοί τσοπάνηδες από την περιοχή του Ναυπλίου[3] κτηνοτρόφοι μετανάστευαν με τα αιγοπρόβατά τους, για να ξεκαλοκαιριάσουν τα ζώα τους στο δροσερό και πλούσιο σε βοσκή ελατόδασος του Μαινάλου στην Αρκαδία. Αυτή η οικογένεια αρχικά διέμενε σε πρόχειρα καταλύματα (καλύβες), συν τον χρόνο ανήγειραν οικίες και η συνοικία (τουρκ. μαχαλάς) ονομάσθηκε «Προύντζου Καλύβια». Η οικογένεια του Προύντζου μετά την πάροδο πολλών ετών, έγινε πολυάριθμη και κατά την επανάσταση του 1821, προσέφερε μεγάλες υπηρεσίες στον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα[4], από της έναρξης μέχρι και το τέλος του.

Στου Καρδαρά κατά την επανάσταση του 1821, ήταν ο Παναγιώτης Προύντζος ήταν ο πιο περίφημος και πασίγνωστος καπετάνιος της περιοχής. Και ο μόνος που επέζησε από τους άνδρες μετά την απελευθέρωση, ο οποίος έλαβε και μια μικρή σύνταξη από την Κυβέρνηση του Καποδίστρια. Μετά την δολοφονία του Κυβερνήτη, πέθανε ο γέρο- Προύντζος και έμειναν μόνον οι γυναίκες στον οικισμό χωρίς κανένα πόρο ζωής.

Κάποια κοπέλα από την οικογένεια, αναφέρεται ότι κατά την διαμονή τους στον οικισμό Προύντζου Καλύβια (έτερος τόπος χειμερινής διαμονής), που βρίσκονταν κοντά στο Ναύπλιο[5] κατά τους χειμερινούς, να είχε αναπτύξει ερωτικές σχέσεις με τον ηγούμενο της Μονής Καρακαλά[6] και έμεινε έγκυος.

Φώτο Μονή Αγ. Δημητρίου Καρακαλά (Άγιος  Αδριανός)