1957. Η τελευταία τηλεοπτική συνέντευξη του Νίκου Καζαντζάκη

Ένα σπάνιο οπτικοακουστικό απόσπασμα, από συνέντευξη, την οποία έδωσε ο Νίκος Καζαντζάκης για την γαλλική τηλεόραση.
Η συνέντευξη δόθηκε, στις 22 Μαΐου 1957, λίγους μήνες πριν, του θανάτου του μεγάλου Έλληνα λογοτέχνη, σε δύο ανθρώπους των γραμμάτων και δημοσιογράφους, τον Pierre Dumayet και τον Max-Pol Fouchet. Η συνέντευξη αφορούσε δύο από τα βιβλία του Καζαντζάκη, τον «Ζορμπά» και τον «Φτωχούλη του Θεού», που ήταν και το πιο πρόσφατο…

Πηγή: http://www.pare-dose.net/?p=3911#ixzz16n118zBg

«Μου ‘κλεψαν το γιο μου»! Απελπισμένοι οι γονείς για τη στρατολόγηση μοναχών

«Όταν μπήκα στο διαδίκτυο και συνδέθηκα με την κραυγή μιας μάνας, στο Σικάγο, που απεγνωσμένα φώναζε «Βοήθεια, μου ’κλεψαν το γιο μου», δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι σε μερικούς μήνες θα φώναζα το ίδιο κι εγώ για τον δικό μου γιο! Η απόσταση μου φαινόταν τόσο μεγάλη και οι κοινωνικές συνθήκες ήταν τόσο διαφορετικές, που με έκαναν να μην μπορώ να διανοηθώ έστω κάτι τέτοιο. Κι όμως: Αυτή η κραυγή βγαίνει τώρα κι από μένα! Στην Κύπρο τού σήμερα! Το ευρωπαϊκό ‘κράτος του Θεού’, που πελαγοδρομεί και αναζητά εναγωνίως βάρκα για να αρμενίσει!».

Ο τσάμικος του Χατζιδάκι

Τα δημοφιλή τραγούδια του συνθέτη και οι επιρροές από τη δημοτική, παραδοσιακή μουσική

Πόσοι δεν έχουμε δει τη «Μανταλένα» ή την «Αλίκη στο Ναυτικό» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη «Στέλλα» με τη Μελίνα Μερκούρη ή το «Αλίμονο στους νέους» με τον Δημήτρη Χορν; Πόσοι δεν έχουμε τραγουδήσει από την τελευταία, π.χ., ταινία το «Ας είναι καλά το γινάτι σου»; Πόσοι όμως έχουμε αναλογιστεί ότι το παραπάνω τραγούδι είναι ένας καλαματιανός (7/8);

Η Ρενάτα Δαλιανούδη, διδάκτωρ Εθνομουσικολογίας στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, στη μονογραφία της με τίτλο "Μάνος Χατζιδάκις και λαϊκή μουσική παράδοση". Από το δημοτικό και το ρεμπέτικο στο «έντεχνο λαϊκό» τραγούδι παρουσιάζει τη σχέση του συνθέτη με την παραδοσιακή και λαϊκή μουσική. Και αν για πολλούς η σχέση του Μάνου Χατζιδάκι με το ρεμπέτικο είναι γνωστή και οικεία, η σχέση του με το δημοτικό τραγούδι τώρα αποκαλύπτεται σε όλο το εύρος της.

Πολύ προτού φθάσουμε στα παραπάνω παραδείγματα, όπου ο Μάνος Χατζιδάκις χρησιμοποιεί στοιχεία της δημοτικής παράδοσης στο έργο του, η «τάση» του αυτή είχε φανεί προς τα τέλη της δεκαετίας του ΄40. Το έργο του «Για μια μικρή λευκή αχιβάδα», γραμμένο το 1946 -1947, είναι ουσιαστικά το πρώτο επίσημο έργο του συνθέτη όπου η αρχιτεκτονική και η δεξιοτεχνία της λόγιας δυτικής μουσικής συνδυάζονται με τους ρυθμούς και τα μοτίβα της λαϊκής και δημοτικής μουσικής. Η επιρροή από τη δημοτική μουσική διακρίνεται πριν απ΄ όλα στους τίτλους που χρησιμοποιούνται: καλαματιανός, συρτός, μπάλλος, τσάμικος, μεγάλη σούστα (εκτός από τους άλλους συνοδευτικούς τίτλους: μαρς, συνομιλία με τον Προκόφιεφ, νυχτερινό), οι οποίοι παραπέμπουν όχι μόνο στα ονόματα των ομώνυμων χορών που ανήκουν στο ελληνικό χορευτικό ρεπερτόριο της ελληνικής δημοτικής μουσικής αλλά και στο περιεχόμενό τους, εφόσον διατηρούν την αναγνωριστική ρυθμική ταυτότητα των παραδοσιακών αυτών χορών.

ΦΙΔΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΠΟΥ ΠΕΤΑΕΙ !

το φίδι του παραδείσου.....

είναι σαν να έρπει στον αέρα....

είναι συγκλονιστικό...

πετάει από δέντρο σε δέντρο.....

γλιστρά στην κυριολεξία στον αέρα με μία ταχύτητα οχτώ (8 ) με δέκα ( 10 ) μέτρων το δευτερόλεπτο...

το παραδεισένιο ερπετό κρέμεται δεκαπέντε μέτρα από το έδαφος....

στο κλαδί ενός δέντρου...και...

ξαφνικά εκτινάζεται με μία κλήση του σώματός του προς τα κάτω....

για όποιο άλλο ερπετό η πτώση θα ήταν καταστροφική....

1948 Αν είναι να σωθήτε, θα σωθήτε μόνοι σας...

Ένα επίκαιρο γράμμα του 1948 που έστειλε η συμπατριώτισσα Ευθαλία από τον  Καναδά (Patterson, κεντρικό Οντάριο) στον ξάδελφο της  Γιάννη.

 Διατηρούμε την ακριβή ορθογραφία σε μονοτονική γραφή και επισημαίνουμε τις  σοφές προτάσεις και φράσεις του κειμένου.

ΕΓΓΡΑΦΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΩΝ ΗΠΑ SPIRO AGNEW ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΞΑΠΛΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΙΩΝΙΣΜΟΥ

Ο πρώην Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Spiro Agnew, είχε διαμαρτυρηθεί έντονα, για την εξάπλωση της Σιωνιστικής επικυριαρχίας επί της Αμερικής!!!
Στη δεκαετία του 1970 και του 1980. ο Spiro Agnew ήταν ένας από τους λίγους δημόσιους παράγοντες (των ΗΠΑ), που είχαν τα κότσια να μιλήσει έξω απ' τα δόντια, εναντίον του σιωνιστικού προβλήματος που μαστίζει την Αμερική. Κατά τη διάρκεια μια εμφάνισής του στο NBC Today Show με τη Barbara Walters προειδοποίησε ότι απλώνεται μια "Εβραϊκή σκευωρία" για τον έλεγχο των ειδήσεων και των πληροφοριών στην Αμερική. Το 1976 κάλεσε θαρραλέα τις Ηνωμένες Πολιτείες, να αποσύρουν τις ενισχύσεις προς το Ισραήλ, επικαλούμενος ότι η συνέχισή τους, τρομάζουν τους Χριστιανούς. Και πάλι το 1982, κατηγόρησε τη σιωνιστική εξουσία, με μια επιστολή του προς τον ακτιβιστή Hans Schmidt με έκφραση " της οργής" του, επειδή (οι Σιωνιστές) ξεπέρασαν τα όρια απλώνοντας "την κυριαρχία τους στη χώρας μας (ΗΠΑ) από Σιωνιστές" και ξεσκέπασε τον "σιωνιστικό έλεγχο των ΜΜΕ μας" καθώς και ότι «τα τελευταία 70 χρόνια της κατήχησης» με την οποία έχει γίνει «πλύση εγκεφάλου του δυτικό κόσμου».
Μερικά από τα αποσπάσματα Agnew μαζί με επιστολή του προς τον Hans Schmidt αναπαράγονται παρακάτω:

Πωλείται όπως είναι επιπλωμένο;

              Τι είναι χειρότερο από το να είσαι ξεφτίλας και  ξεπουλημένος; Να θέλεις να πουληθείς και να μην βρίσκεις κάποιον να ενδιαφέρεται να σε αγοράσει. Να βγάζεις στον πάγκο την ιστορία , την προσωπική σου επιρροή και τις επαφές σου και η αγορά στην οποία απευθύνεσαι,να σε προσπερνάει σαν πατημένη μπανανόφλουδα στην μέση πολυσύχναστου δρόμου.
     
Η πολιτική έχει χαρακτηριστεί από πολλούς μικρόβιο. Ενασχόληση με τα κοινά το ονομάζει ο ένας, θέληση να προσφέρω λέει ο άλλος,νέα άποψη πετάγεται ο τρίτος και πάει λέγοντας. Είναι κάτι που κάποια στιγμή της ζωής η ανά την επικράτεια εθνοπατέρες νιώθουν να φουντώνει μέσα τους και τους οδηγεί στην απόφαση να κατέλθουν στον πολιτικό στίβο για τον τόπο,την πατρίδα,την ορθοδοξία,την πράσινη ανάπτυξη, ένα καλύτερο μέλλον για εμάς και τα παιδιά μας ,για την ψυχή της γιαγιάς τους και για την φουκαριάρα την μάνα τους που μεράκι το είχε να τους καμαρώσει μεγάλους και τρανούς. Η εκλογή του υποψηφίου είναι η επιστέγαση των επιδιώξεων, των κόπων, το τέλος των αγωνιών και η αρχή των αγώνων (όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό..) που  όλοι τους επικαλούνται στα κλασσικά εικονογραφημένα που μοιράζουν σε συνέχειες ανά προεκλογική περίοδο.