1915 Πατρίς Πύργου για Λυκοτόμαρο

Από την εφημερίδα Πατρίς Πύργου 18-1-1915. Αναφέρεται για τον Θεόδωρο Λυκοτόμαρο από την Μπαρμπότα...

Ο Θοδωράκης Ζαχαρόπουλος και η Χούντα

Γράφει: Ο Κώστας Παπαντωνόπουλος

Ο Θοδωρής Ζαχαρόπουλος (1943) ήταν ένα χαρισματικός τύπος, ο μικρότερος γιος του Νικόλα Ζαχαρόπουλου (Ζαχαριά) και της Θεώνης από το συνοικισμό Ζαχαραίικα της κοινότητας Αντρωνίου.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ανέβηκε στην Αθήνα προκειμένου να τον διορίσει ο Στεφανόπουλος στην τότε ΟΥΛΕΝ. Ο πατέρας του ο Νικόλας ο Ζαχαριάς που ήταν κομματάρχης του Στεφανόπουλου θα μεσολαβούσε για τον διορισμό του. Ο Θεοδωράκης (έτσι τον έλεγα), πήγε μόνος του στην ιδιωτική εταιρεία ΟΥΛΕΝ, ζήτησε δουλειά, τον είδαν και τον προσέλαβαν. Ο Στεφανόπουλος όμως τον ειδοποιούσε ότι δήθεν θα τον διορίσει ενώ αυτός εργαζόταν ήδη, δηλαδή τον κορόιδευε.

Τότε ήταν που ο Θοδωράκης ήρθε σε ρίξει με τον πατέρα του για τον λόγο ότι ο Νικόλας ακολουθούσε - βοηθούσε τους ψεύτες πολιτικούς.

Τι έχεις καημένε Πορετσέ

Ευστάθιος Μπαντούνας (Λείψανον του ιερού αγώνος).

Γράφει: ο Κώστας Παπαντωνόπουλος

Πύργος 4 Αυγούστου

Ένας ένας παρέρχονται οι επιζώντες άνδρες της ηρωικής εποχής του αγώνος επισύροντες τον θαυμασμόν μας, αλλά συγχρόνως εμβάλλοντες εις τας ψυχάς μας την απογοήτευσιν, διότι δεν δεν βλέπομεν την άμιλλαν των απογόνων εν τω κοινωνικώ και εθνικώ στερεώματι.

ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟ ΕΤΟΣ 1895 (πριν 128 χρόνια) ΣΤΗ ΔΙΒΡΗ ΗΛΕIΑΣ....

 

(Σ.Σ. Βρισκόμαστε στα 1895. Εκλογές στη Δίβρη ἀπ' ὅλους τούς ψηφοφόρους των χωριῶν τοῦ Δήμου Λαμπείας καί μεγάλος ὁ πολιτικός ανταγωνισμός ανάμεσα στα δυό μεγάλα Διβριώτικα πολιτικά τζάκια του Στεφανόπουλου καί τοῦ Πετραλιά. Πότε ο ένας κέρδιζε, πότε ο άλλος. Τις πιό πολλές φορές κέρδιζε το Στεφανέϊκο κόμμα αλλά στα 1895 το Πετραλικό πήρε τη νίκη. Καί νά πώς ὁ λαϊκός ποιητής τῆς τότε Δίβρης, ο περίφημος Λαλαγιάννης σατύρισε τὸ αποτέλεσμα που μεταδόθηκε από στόμα σε στόμα καί ἀπό γενιά σε γενιά καί σέ μᾶς τὸ εἶπε ὁ μπάρμπα Τάκης ὁ ᾿Αθανασόπουλος (Γυφτοτάκης) με τη γνωστή δεξιοτεχνική απαγγελία του)...

ΤΟ ΛΑΪΚΌ ΕΚΛΟΓΙΚΌ "ΠΟΙΗΜΑ"....

"Άρχοντες Εὐγενέστατοι τὸ μάθατε τί γίνει, ὁ Πετραλιάς την ἐκλογὴ ἐπῆρε με ειρήνη. Συμβούλιο ἐποίησε το κόμμα του Στεφάνου

νὰ δοῦν πῶς θὰ τὸ κάνουν

Το χίλια οχτακόσια και στα ενενηνταπέντε, Τήν ἐκλογὴ ἐχάσανε και κάθονται καί κλαίνε.

Κλαίνε οἱ Κανελλαίοι στο Κούμανι καὶ οἱ Κοτσαλαῖοι στο Αντρώνι

Κλαίνε και οι Χριστοδουλαίοι μεσ' τοῦ Μπουλιάρου τὸ ἁλώνι.

Στου Βούλγαρη την αυλή μεσ' την Αγιά Μαρίνα τη λύπη πούχουν μερικοί, χειρότερη απο τη "Λίμνα". Κλαίει ὁ Βούλγαρης καί ὁ ᾿Ασημάκης ὁ ᾿Αλμπάνης καὶ ὁ Ζαφειράκης.

Κι ένα παιδί, στο " Σουλιμπό", δεν έχει μωρομό.

Ο Παναγιωτάκης, έφτιαξε μεγάλη μια σημαία, θὰ τοῦ τή φάει ἡ σκουριά θά τοῦ τή φάει καὶ ἡ λέρα.

Ρε παιδιά ἀπό τούς Γκρουστάδες πόχετε τα μαγαζιά, σύρτε κάτω στη Λαγκάδα και προσκυνήστε τον Πετραλιά!...."

ΟΙ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ ΤΟΥ ΧΑΒΑΡΙΟΥ… ΕΝΑ ΚΑΛOΘΑΜΕΝΟ ΜΥΣΤΙΚΟ…!

 Επιμέλεια Ηλίας Τουτούνης

Εντός των ορίων της κτηματικής έκτασης του οικισμού Χάβαρι Ήλιδας του νομού Ηλείας, υπάρχει μια τοποθεσία με το τοπωνύμιο Πυραμίδες Χαβαρίου, αυτή βρίσκεται νοτιοδυτικά του οικισμού στο γεωγραφικό μήκος 21.367636 και πλάτος 37.849302.

Δεν αναρωτούμαστε για ποιο λόγο η τοποθεσία έλαβε την ονομασία Πυραμίδες, γιατί καταλαβαίνουμε ότι συσχετίζεται με πυραμίδες. Υποτίθεται ότι στην εν λόγω τοποθεσία υπήρχαν κάποιες πυραμίδες, χωρίς να γνωρίζουμε τις διαστάσεις των, τον χρόνο κατασκευής αλλά και τον χρόνο της κατεδάφισής των. Όμως, αναρωτούμαστε γιατί οι ξένες αποστολές ειδικών, που έφθασαν κάποτε και βρήκαν τα ίχνη τους, απέκρυψαν την θέση τους, αναφέροντας ότι δεν είναι ακόμη καιρός να τις πειράξουν. Ακόμη γιατί μια άλλη αποστολή αρχαιολόγων, από άλλα κράτη αργότερα, δεν θέλησαν ν’ αγγίξουν τις Αρχαίες Θαλάμαις, και προτίμησαν ν’ αποκρύψουν κάθε πληροφορία, σε τι συσχετίζονται μεταξύ τους και τι μας κρύβουν;

Ποιοι πολιτικοί εκείνης της εποχής συμφωνήσαν να μην προχωρήσουν σε ανακοινώσεις, και τι απέγιναν οι σημειώσεις του αείμνηστου δημοδιδάσκαλου Νικολάου Λάσκαρη που είχε κάνει μια εμπεριστατωμένη έρευνα για αυτή την υπόθεση, κατά την πρώτη δεκαετία του 1900 και την άφησε στην μονάκριβη κόρη του Αντωνία;

Ο ΛΗΣΤΗΣ ΓΙΩΡΓΗΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ (ΖΩΡΑΣ)

Επιμέλεια καταγραφή Ηλίας Τουτούνης

Αναφέρεται στον ληστή Γεώργιο Λαγκαδινό ή Ζώρα, που γεννήθηκε το 1908 στη Δάφνη (τέως Ντάμιζα) του δήμου Αμαλιάδας. Ήταν λήσταρχος στην Πηνεία και στην ευρύτερη περιοχή Ηλείας, Αρκαδίας και Αχαΐας. Κατά μαρτυρίες, ήταν ένας πολύ όμορφος άνδρας, άριστος τραγουδιστής και ταχύς στα πόδια. Ήταν στην εποχή του ο πλέον καταζητούμενος ληστής. Σκοτώθηκε στις 17-1-1936 στο χωριό Σουδενέϊκα Αχαΐας, σ’ ενέδρα που του έστησε η χωροφυλακή, μετά από συνεννόηση και προδοσία ενός κουμπάρου του.

Ζωοκλοπή στα Παναίικα το 1897

 

Γράφει: ο Κώστας Παπαντωνόπουλος

Ζωοκλοπή: Εκ της θέσεως Πανοπούλου χάνι της Αμαλιάδος εκλάπησαν προχθές τρεις βόες ανήκοντες εις τον Γεώργιον Κανελλόπουλον εκ του χωρίου Ανδρονίου του δήμου Λαμπείας. 11.12.1897 εφημερίδα Πελοπόννησος.

Πρόκειται για τον Γεώργιο Κανελλόπουλο 1863 Κλητήρα που παιδιά του ήταν ο Νικόλαος 1903, ο Αθανάσιος 1904, ο Χαράλαμπος 1909 και μια τσούπα η Κατερίνα που πήρε τον Θοδωρή του Τσούνη.

Ο Κλητήρας είχε και αρχοντικό στο Κατσαρού και πολλά κεφάλια ζώα που βάσκανε στο Γερακάρι και στην Κάπελη.

Πηγή: www.antroni.gr

Νικολάκης Σουλεϊμάνης

 Σκάλιζα απόψε τα αρχεία μου να βρω το σόι μιας τσουπούλας που ζει στην Αυστράλια (ψάχνει βαθιά τις ρίζες της), έπεσα πάνω στον κλαριντζή Σουλεϊμάνη.

Γνωρίζατε, ότι το πρώτο κλαρίνο που είχε μπει στην Ηλεία ήλθε στο Αντρώνι. Το κλαρίνο αυτό το είχε πάρει ένας Αντρωναίος από τον Σουλεϊμάνη, μεγάλο λαϊκό οργανοπαίχτη, δάσκαλο μεγάλων μαθητών και δασκάλων κλαριτζήδων.
Το όνομά του Νικολάκης Σουλεϊμάνης (1848 – 1921) .
Οι γονείς του, Αρβανίτες μωαμεθανοί από το Λεσκοβίκι της Αλβανίας, εγκαταστάθηκαν στο Αλμυρό του Βόλου, όπου ο πατέρας του, ο Αλής εργαζόταν ως σιδηρουργός.
Ο Σουλεϊμάν βαφτίστηκε στην Λαμία το 1864. Τον βάφτισαν δύο. Ο ένας λεγόταν Αγέλαστος, του έδωσε το όνομα Νικόλαος και ο άλλος το επίθετο Γεωργίου.
Επειδή όμως όλος ο κόσμος τον γνώριζε με το Τούρκικό του όνομα, δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ το Γεωργίου, αλλά έμεινε γνωστός ως Νικολάκης Σουλεϊμάνης.
Διαβάζουμε ότι «Ο Σουλεϊμάνης ήταν άνθρωπος κιμπάρης, του άρεσε η καλή ζωή, το ακριβό ντύσιμο, τα δακτυλίδια και οι βαριές καδένες. Ήταν αρχοντάνθρωπος».
Σύμφωνα με μαρτυρία του Χαράλαμπου Μαργέλη, μαθητή του και επίσης μεγάλου κλαριτζή: «Το κλαρίνο του Σουλεϊμάνη έσταζε μέλι!».
Σήμερα το μεγαλύτερο παίνεμα που μπορεί κάποιος να κάνει σε ένα κλαριτζή είναι να του φωνάζει «Γειά σου Σουλεϊμάνη!».
Το κλαρίνο του Σουλεϊμάνη βρίσκεται σήμερα στα χέρια ενός φίλου συμπατριώτη που για ευνόητους λόγους δεν θα κάνω αναφορά στο όνομά του.

11.01.1944 Θλιβερή επέτειος…!

11 Ιανουαρίου 1944.
Θλιβερή επέτειος, ο βομβαρδισμός του Πειραιά από συμμαχικά - αμερικανικά αεροσκάφη.
Τα βομβαρδιστικά αυτά βάραγαν στον «γάμο του Καραγκιόζη»
που αντί να σακατέψουνε τον κατακτητή Γερμανό προκάλεσαν τεράστιες απώλειες στον τοπικό πληθυσμό αλλάζοντας την φυσιογνωμία της πόλης.

Καλλιμάνι από ψηλά

 > 

Μια βόλτα πάνω από το Καλλιμάνι στις 30 Αυγούστου 2022 Πάγαινα για την Γιάρμενα στον κολλητό μου και κοντοστάθηκα εκεί στην διασταύρωση της Μπαρμότας και σήκωσα ένα διάολο που το λένε ντρον. Τώρα τι δουλειά έχω από τα βάθη της θάλασσας στα ύψη; Θα το δείξει το αποτέλεσμα…!

Μικρός οικισμός χτισμένος επί της «Ε.Ο. 111» στις νότιες υπώρειες του Αστρά, (διακλαδώσεις του Ερυμάνθου) σε υψόμετρο 800 περίπου μέτρων. Αποτελεί μαζί με την Μπαρμότα  οικισμό της Τ.Κ. Λαμπείας του καλλικρατικού δήμου Αρχαίας Ολυμπίας.

Η περιοχή όμως μας είναι γνωστή και λόγω των πηγών της από την αρχαιότητα. Βρέθηκε πήλινος αγωγός κοντά στο Κροϋφίκου προερχόμενος από το Καλλιμάνι που ύδρευε τον Αρχαίο Λασιώνα.

ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ…;

 

Γράφει: ο Κώστας Παπαντωνόπουλος

Κατά την "μελανή" εποχή του τελευταίου Εμφυλίου πολέμου που διήρκησε από το 1946 έως και το 1949 στα ορεινά χωριά μας είχαν επικρατήσει οι αντάρτικες δυνάμεις δηλαδή ο Δημοκρατικός Στρατός. Στα πεδινά μέρη και στις πόλεις επικρατούσε ο Εθνικός Στρατός μαζί με του Χίτες (Χ) ή Μάυδες ή Μ.Α.Υ. (Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου). Εν τω μεταξύ οι περιπολίες και οι ενέδρες κι από τις δύο πλευρές είχαν περιορίσει σημαντικά τις μετακινήσεις των ντόπιων κατοίκων από χωριό σε χωριό, για οποιοδήποτε λόγο. Ο κίνδυνος της μετακίνησης μπορούσε να κοστίσει ακόμη και την ζωή του κάθε μετακινούμενου.

Γι αυτό οι κάτοικοι απέφευγαν να κάνουν μετακινήσεις εκτός κι αν υπήρχε σοβαρότατος λόγος όπως υγείας, μετακίνηση για τρόφιμα κ.λπ.

«Μούγκα στην στρούγκα» από την «Πρωινή» και το «Ιόνιον FM” σε μηνύματα αναγνωστών.

Γράφει: ο Κώστας Παπαντωνόπουλος

Δείτε πως απαξιώνει ο Τύπος της Ηλείας τους αναγνώστες του! .

Αναφερόμαστε εδώ στην Εφημερίδα «Πρωινή» και το Ρ/Σ «Ιόνιον FM».

Πριν λίγες μέρες μου έστειλαν το δημοσίευμα της «Πρωινής»  με τίτλο «Κόντρα και έκτακτο συμβούλιο στη Γαστούνη για τον Γεώργιο Σισίνη» που το υπογράφει ο κ. Παναγιώτης Φωτεινόπουλος.

Διάβασα το άρθρο και το κείμενο που παρέθεσα κάτω στις 26.10.2022, 14:49,  τις αντιρρήσεις μου αφού πρώτα τους έγραψα όλα τα στοιχεία μου, μέιλ και την ιστοσελίδα που εκπροσωπώ.

Μου απάντησαν το σύστημα ότι: «το μήνυμά σας περιμένει έγκριση». 

Το μήνυμα βέβαια δεν εγκρίθηκε ποτέ ούτε θα εγκριθεί όπως δεν εγκρίθηκε και από το ραδιόφωνο και τους δημοσιογράφους του “Ιόνιον  FM” Κολόκα Αργυροπούλου με το ίδια σχεδόν θέμα:

Απάντηση προς τον Ρ/Σ Ιόνιον FM για τον Σισίνη» που μπορείτε να δείτε εδώ: 

Τα Μέσα ενημέρωσης της Ηλείας, έντυπος - ηλεκτρονικός, ραδιόφωνα κλπ περιοδικά εκτός ολίγων φωτεινών εξαιρέσεων, είναι με το σύστημα και δεν μπορούν να «σπάζουν αυγά», ζουν κυρίως με τις  διαφημίσεις των πολιτικών γι αυτό και έχουν απαξιωθεί από τους σκεπτόμενους Ηλείους.

Όσο για τους φανατικούς Σισινικούς που τους παρέσυραν οι ως τώρα Ιστορικοί μας ας προσέξουν για να μην τους «φτύνουν» αργότερα τα παιδιά και τα εγγόνια τους διότι ο Τουτούνης δεν αστειεύεται και τα περισσότερα έγγραφα που παραθέτει ως τώρα αλλά και τα περισσότερα που έρχονται στο επόμενο βιβλίο μας είναι από τα «Γενικά Αρχεία του Κράτους» υπογεγραμμένα από τους πραγματικούς αγωνιστές και όχι τους «μαϊμού» Σισινικούς και δεν αμφισβητούνται κύριοι το δήμου Πηνειού και άλλοι!

ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΜΠΑΛΑΣΚΑ ΑΠΟ Γ. ΣΙΣΙΝΗ

 

Εχθρός των Μπαλασκαίων ήταν ο Γεώργιος Σισίνης, όστις επεδίωκεν ευκαιρίαν προς εξόντωσίν των. Η έχθρα αυτή προήλθεν εκ του ότι, ενώ οι Μπαλασκαίοι κατ’ αρχάς συνειργάζοντο με τον Γ. Σισίνην, συνδεθέντες κατόπιν με τους Κολοκοτρώνην, Αυγερινόν και Παπασταθόπουλον, ηρνήθησαν να ενισχύσουν το υπ’ αυτόν στράτευμα.

Υπό το πρόσχημα της συμφιλιώσεως, ο Σισίνης εκάλεσε τους αδελφούς Ανδρόνικον, Χριστόδουλον και Νικόλαον Μπαλάσκαν εις Γαστούνην, έχων υπ’ όψιν να τους εξοντώσει εκδικούμενος την άρνησίν των να τον ενισχύσουν.

Οι αδελφοί Μπαλάσκα ανύποπτοι, εδέχθησαν την πρόσκλησιν και μετέβησαν εις Γαστούνην προς συνάντησιν του Γ. Σισίνη, όστις τους υπεδέχθη φιλικώτατα δια να μη τυχόν εννοήσουν τι το ύποπτον, έως ότου επιτύχη του σκοπού του. Τότε ως από μηχανής θεός έφθασεν ο επ’ αδελφή γαμβρός των Μπαλασκαίων καπετάν Στέργιος εκ Γουμέρου. Ούτος, έχων προϋπηρετήσει υπό τον Σισίνην, εγνώριζε την προς τους Μπαλασκαίους έχθραν του και τας διαθέσεις αυτού και, ως εκ τούτου φοβηθείς περί της τύχης αυτών, με πολλά παλικάρια, μετέβη εις την Γαστούνην, ακριβώς καθ’ ήν ώραν  ο Σισίνης εγευμάτιζε μετά των τριών αδελφών Μπαλάσκα εις την οικίαν του. ο καπετάν Στέργιος εισελθών και παρουσιασθείς, είπε προς τον Σισίνην: 

ΕΤΣΙ ΣΥΝΕΛΗΦΘΗΝ…!

 Γράφει: ο Κώστας Παπαντωνόπουλος

Αφήγηση - μαρτυρία του Α.Δ., αντάρτη από χωριό της Ορεινής Ηλείας, που αναφέρει πως συνελήφθηκε το 1949.

Στην κορυφή του λόφου είχαμε βρει ένα γκρεμισμένο πέτρινο παλιοκάλυβο μέσα στα κατσοπρίνια. Οι τοίχοι του είχανε πέσει και ίσα- ίσα για ανάχωμα μπορούσαμε να το χρησιμοποιήσουμε, για να μην μας τρουπήσει καμιά αδέσποτη. Περιμέναμε ότι θα δεχτούμε επίθεση. Είχαμε προνοήσει και μαζέψαμε ξερά κλαδιά και τα είχαμε κουβαλήσει δίπλα στο παλιοκάλυβο να πυρωνόμαστε την νύχτα. Το χάραμα όταν καταλάβαμε ότι φτάσανε οι κερατάδες, αποφασίσαμε να εγκαταλείψουμε την πιασά μας. Κρατήσαμε κάμποσο και μόλις αρχίσανε ν’ ανεβαίνουνε οι κερατάδες, ρίξαμε κάμποσα φυσίγγια στην φωτιά και αφού εγκαταλείψαμε το ύψωμα πέσαμε πίσω να περάσουμε στο πέρασμα να βγούμε κάτου στην ποταμιά και να σκαλώσουμε την από ’κεί μεριά.

Μόλις εκείνοι ζυγώσανε στο σείραχο, τότενες πυρώσανε τα φυσίγγια που είχαμε ρίξει στη φωτιά κι αρχίσανε να σκάνε η μια μετά την άλλη. Αυτοί νομίσανε ότι είμαστε εκεί στο καλύβι και το υπερασπιζόμαστε και έτσι κάνανε πίσω. Σε κάποια στιγμή κυκλώσανε το τούμπι και ρίνανε απάνου κατ’ απάν’, νομίζοντας ότι μας είχανε στο χέρι. Μόλις κιώσανε τα φυσίγγια της φωτιάς, κάνανε ντου και μείνανε μ’ ανοικτό το στόμα, άδειος ο τόπος, ούτε ένας τραυματίας ούτε σκοτωμένος, εμείς είχαμε γίνει άρατοι. Βλέπεις ευφτούνο το κόλπο μας έδωκε μεγάλο τράτο να λακίξουμε μακριά.

ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΙΣ ΙΕΡΕΩΣ (ΚΑΚΟΤΑΡΙ)

Επί υποθάλψει ληστροφυγόδικου.

Γράφει ο εν Πύργο ανταποκριτής:

19. 8)βρίου 1905.

Δυνάμει εντάλματος της ανακριτικής αρχής συνελήφθη ο ιερεύς του χωρίου Κακοτάρι του δήμου Λαμπείας Ευστάθιος Τουτούνης κατηγορούμενος επί υποθάλψει των ληστοφυγόδικων Ματαράγκα και Παπαδάκη.

Αμφότεροι προφυλακίσθησαν οδηγηθέντες εις τας φυλακάς Δροσοπούλου.

20.10.1905

 

Βεϊζουλάγας, Γείραν τ' απόσκια γείρανε

ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΤΣΑΠΑΡΑΣ…!

 Καταγραφή Ηλίας Τουτούνης

Ο Κωνσταντής Τσαπάρας από την Νεμούτα Ηλείας, κάπου στο 1893 με 1894, αγαπούσε μια κοπέλα των Ροβολαίων λογοδοσμένη, παρά την θέληση της στον Αντρικό τον Καψή. Ο Κωνσταντής, παρά τις προειδοποιήσεις φίλων και δικών του ανθρώπων, σχεδίαζε να την κλέψει. Η Χρυσούλα αγαπούσε τον Κωνσταντή και επειδή είχε γίνει σούσουρο, οι Καψαίοι αποφάσισαν να την αρραβωνιάσουν και να την στεφανώσουν όσο πιο γρήγορα μπορούν προτού τους βρει καμία συμφορά, δηλαδή απαγωγή από τον Κωνσταντή Τσαπάρα. Αφού την αρραβώνιασαν ετοιμάστηκαν για στέφανα. Μια βδομάδα πριν γίνει ο γάμος ο Κωνσταντής Τσαπάρας κανόνιζε με δικούς του ανθρώπους να κλέψουν την Χρυσούλα. Μάλιστα ο ένας από τους καλύτερος φίλους του, που ήταν μπράτιμοι των Καψαίων, του μαρτύρησαν ότι Καψαίοι σχεδίαζαν, ότι σε περίπτωση που θα αποπειραθεί ο Κωνσταντής να κλέψει την Χρυσούλα θα τον σκότωναν. Ο Κωνσταντής δεν έκανε πίσω και ένα βράδυ πήγε να κλέψει την Χρυσούλα. Εκεί του είχαν στήσει καρτέρι οι Καψαίοι και του επιτέθηκαν και τον ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου. Μάλιστα την ώρα που τον χτυπούσαν ένας ονόματι Γαλάνης (τσοπάνης των Καψαίων) τον μαχαίρωσε, μ’ ένα κοπίδι στην πλάτη. Ο τσοπάνης που είχε καταγωγή από την Αρκαδία, έφυγε την ίδια νύχτα από την Νεμούτα και δεν ξανά εμφανίστηκε στην περιοχή. Ένας φίλος του Κωνσταντή του έδινε όπλα να αντισταθεί σε περίπτωση επίθεσης η καρτεριού. Λέγεται ότι ο Κωνσταντής ήταν σίγουρος ότι δεν θα έπαιρναν χαμπάρι την απαγωγή. Είχε ειπεί ότι τα είχε μελετήσει όλα,. Αυτός είχε πάρε δώσε με μια φιλενάδα της Χρυσούλας που έκανε τον ενδιάμεσο στις συνεννοήσεις μεταξύ των. Αυτή μάλλον μαρτύρησε στους Καψαίους ότι εκείνο το βράδυ είχαν κανονίσει την απαγωγή. Ο Κωνσταντής βαριά χτυπημένος μετά από λίγες ημέρες πέθανε. Το τραγούδι ακούστηκε και σαν μοιρολόι.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΤΣΑΠΑΡΑ

ΚΡΑΣΑΚΑΙΟΙ ΟΙ ΑΓΝΟΗΜΕΝΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΠΗΝΕΙΑΣ

Πλησιάζουμε προς το τέλος της συγγραφής του βιβλίου μας.

Συγγραφείς Ηλίας Τουτούνη και Κώστας Παπαντωνόπουλος

Το βιβλίο αναφέρεται στους αδελφούς Κρασάκη που έδρασαν στην Πηνεία προεπαναστατικά και κατά την επανάσταση του 1821.

Η τότε τοπική εξουσία όχι μόνον τους αγνόησε, αλλά δολοφόνησε τον έναν και προσπάθησε να εξοντώσει τους άλλους τρεις αδελφούς...!

Οι μετέπειτα άρχοντες τους αγνόησαν και τους αγνοούν ακόμη!

Για αυτούς τους λόγους, εμείς από χρόνια μαζεύουμε στοιχεία και κάνουμε έρευνα, να δώσουμε στην δημοσιότητα την δράση αυτών των ηρώων μας!

 

1944 Πανόπουλο: Η σύλληψη, η κακοποίηση και η απόδραση του Νικολάου Στεργιόπουλου.

Γράφει, ο Κώστας Παπαντωνόπουλος

Ο πόλεμος του 1940 όπως αναφέρει και ο φίλος Βασίλης Λαζαράκης, βρήκε τους λιγοστούς κατοίκους του Πανόπουλου (συνοικισμού του Αντρωνίου) που είχε τότενες 7- 8 σπίτια και κάποιες πρόχειρες αγροικίες ποιμένων που πηγαινοέρχονταν από το Αντρώνι.

 Στα 1944 η Αγγλική αντικατασκοπεία υπό τον Συνταγματάρχη Κάμπελ και το Λοχαγό Ντόνελ κατασκεύασε ένα πρόχειρο αεροδιάδρομο. Για τις ανάγκες της κατασκευής εκχερσώθηκε και μέρος της Κάπελης ενώ για την ολοκλήρωση του διαδρόμου εργάστηκαν και αρκετοί κάτοικοι από το Πανόπουλο αλλά και ευρύτερα. Ίσως να ήταν ένα αεροδρόμιο το οποίο έγινε για σκοπούς προπαγάνδας, προκειμένου οι Γερμανοί να παραπλανηθούν σε σχέση με τον τόπο απόβασης των συμμάχων, απόβαση η οποία έγινε τελικά στη Σικελία. Ωστόσο οι Άγγλοι αξιωματικοί και στρατιώτες κρύβονταν στα σπίτια, τις αποθήκες και τις καλύβες των περιοίκων. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα στις 4 Μάη του 1944 να προσγειωθεί ένα Γερμανικό Στούκας στον πρόχειρο αεροδιάδρομο στο Πανόπουλο. Οι Γερμανοί ξεχύθηκαν προς αναζήτηση των Άγγλων καίγοντας όλα τα σπίτια του χωριού. Οι κάτοικοι φοβισμένοι κρυφτήκανε στα ρέματα για να γλιτώσουν και οι Ραγήδες όπως τους λέγανε, οι "Έλληνες" συνεργάτες των Γερμανών επιδίδονταν σε πλιάτσικο.

Όλα τα παραπάνω, μας είναι λίγο πολύ γνωστά από αφηγήσεις αλλά και από το βιβλίο του Διβριώτη Τάσου Καζάζη όπως θα δούμε παρακάτω.

Εκείνο που δεν γνωρίζαμε είναι ο ηρωισμός του συμπατριώτη και συγγενή μας Νικόλαου Στεργιόπουλου που διαπιστώνεται από τα έγγραφα που μας εμπιστεύτηκε η κόρη του, Λεμονιά Ν. Στεργιοπούλου.