Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Τραγούδι του Γιώργη Γιαννιά



ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΑΝ................
ΜΟΥΡΤΑΤΗ ΤΙ ΜΕ ΠΕΡΑΣΕΣ …ΝΑ ’ΡΘΩ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩ;
ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΓΙΑΝΝΙΑ ΤΟΥ ΑΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΥ ΚΛΕΦΤΟΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ ΤΟΥ ΩΛΟΝΟΥ
Από το βιβλίο του Ηλία Τουτούνη & Κώστα Παπαντωνόπουλου
“ΓΙΑΝΝΗΣ & ΓΙΩΡΓΗΣ ΓΙΑΝΝΙΑΣ, Οι σταυραετοί του Ωλενού”
Ως τώρα η επίσημη ιστορία μας, καθώς φαίνεται, καταπιάστηκε μόνο με τα τρανά πρόσωπα και ως ακατάδεχτη περιφρόνησε και αγνόησε ουκ ολίγους απλούς και έντιμους λαϊκούς αγωνιστές. Όμως χρέος μας είναι να θυμόμαστε, να μνημονεύουμε, ν’ απονέμουμε τις πρέπουσες τιμές και σ’ αυτούς τους σεμνούς και αφανείς ήρωες.
Ένας από αυτούς, που ηθελημένα αγνοήθηκε, ήταν κι ο οπλαρχηγός Γιώργης Γιαννιάς και τα παλικάρια του, μια ομάδα ανθρώπων που προτίμησαν να δώσουν την ζωή τους για ν’ απολαμβάνουμε εμείς σήμερα τ’ αγαθά της ελευθερίας.
Οι μάχες στα στενά της Τζάχλης, της Πολίτζας αλλά και στου Κατσαρού της βόρειας ορεινής Ηλείας, δεν αποτέλεσαν μεμονωμένα πολεμικά γεγονότα, παρά συνδέθηκαν άμεσα με την έναρξη της μεγάλης Ελληνικής Επανάστασης και με την απαρχή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, που σήμανε το τέλος της πολύχρονης σκλαβιάς.
Κατά την επιδρομή των Λαλαίων Τουρκαλβανών κατά της Πηνείας, της Κάπελης και των χωριών που βρίσκονται στα ριζοβούνια του Ωλονού, οι οπλαρχηγοί συσκέφθηκαν στις 16 Μαΐου 1821 και συναποφάσισαν να συνδράμουν όλοι για ν’ αντιμετωπίσουν τους επιτιθέμενους εχθρούς. Τα χαράματα της επομένης οι Τουρκαλβανοί αποχωρώντας από τα Τσίπιανα, όπου είχαν διανυχτερεύσει, προσβάλουν τις θέσεις που κατείχε και αμύνονταν ο νεαρός κλεφτοκαπετάνιος Γιώργης Γιαννιάς. Oι οπλαρχηγοί της ευρύτερης περιοχής, για διαφόρους λόγους, όχι μόνο δεν συνέτρεξαν να βοηθήσουν τον Γιώργη Γιαννιά, αλλά στο τέλος αγνόησαν αυτή την σημαντικότατη μάχη που διεξήχθη αρχής γενομένης από την Τζάχλη, Πολίτζα και κατέληξε στη θέση Κατζαρού.
Μετά την πανωλεθρία αυτή, νομίζω ότι για τους ίδιους λόγους και οι ιστορικοί εκείνης της εποχής, ηθελημένα αγνόησαν την θυσία του εικοσιπεντάχρονου οπλαρχηγού και δεν αφιέρωσαν ούτε μια σελίδα στις ιστορικές συγγραφές τους.
Υπήρξαν όμως και λίγες εξαιρέσεις με φειδωλά στοιχεία που δημοσιεύτηκαν γι’ αυτήν την περιβόητη μάχη στον οικισμό Κατζαρού (του σημερινού δ.δ. Αντρωνίου), κατά καιρούς στ’ απομνημονεύματα διαφόρων αγωνιστών που έλαβαν μέρος στον αγώνα του 1821, αλλά και από τους μετέπειτα ιστορικούς που κατέγραψαν τη μεγάλη Ελληνική Επανάσταση.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Ασβεστώνουμε την Μοστενίτσα με "Ρεφενέ" και "Προσωπική εργασία"

Το Σάββατο 17 Ιουνίου  από τις 9:30 π.μ. έως 8 μ.μ.
Για τρίτη χρονιά εμείς θα είμαστε εκεί.
Θα πάρουμε τις βούρτσες μας και θα ασπρίσουμε τις τσιμεντένιες επιφάνειες του χωριού.
Φέτος θα πάμε ακόμα πιο μακριά από τα κεντρικά σημεία του χωριού, θα φτάσουμε μέχρι την Βίγλα να ασπρίσουμε το σπιτάκι για την στάση των λεωφορείων.
Περιμένουμε συμμετοχή και συμπαράσταση.
Συμμετοχή από Μοστενιτσάνους και από φίλους του χωριού.
Συμπαράσταση από τους φορείς, τον Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας, την κοινότητα (ακολουθώντας το παράδειγμα του Προέδρου) και τους Συλλόγους του χωριού μας.
Προσωπική εργασία και...Ρεφενές. «κατά τον τρόπο των ειδικών, των σοφών».
Δεκαετία του ’50, η Ελλάδα πληγωμένη απ’ τον πόλεμο και την κατοχή, προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια της. Τότε, στα πλαίσια των μικρών κοινοτήτων, δημιουργείται  ο θεσμός της «προσωπικής εργασίας».
Μια ιδιότυπη μορφή εθελοντισμού που συμμετείχαν ολόκληρες οι τοπικές κοινωνίες, άντρες και γυναίκες.
Συνήθως ήταν Κυριακή,  λίγο μετά την εκκλησία, που χτύπαγαν οι καμπάνες για να θυμίσουν στο κόσμο ότι είναι μέρα προσωπικής εργασίας.
Η συμμετοχή όλων  θεωρούταν αυτονόητη υποχρέωση.
Με ότι διέθετε ο καθένας, κασμάδες, αξίνες, ξινάρια, φτυάρια, βαριοπούλες, συμμετείχε χωρίς δισταγμό σε μια κοινή υπόθεση.
Έτσι, φτιάχτηκαν σημαντικά έργα και υποδομές για να καλυφτούν καθημερινές ανάγκες.
Χτίστηκαν  σχολεία, εκκλησίες, δρόμοι, καλντερίμια, γεφύρια, βρύσες, αυλάκια …..
Συχνά δεν αργούσε να στηθεί γλέντι άλλωστε στην Μοστενίτσα είμαστε.
Οι νοικοκυρές πήγαιναν στην αρχή χαλβά με τσίπουρο, μετά μεζέδες  και το κρασί.

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Κούμανι! Θα τους μείνει αξέχαστο!

Η ζωή λένε παίζει περίεργα παιχνίδια... ό,τι δίνεις παίρνεις... τα ρητά  αυτά ταιριάζουν απόλυτα στη μικρή μας ιστορία. 
Το γειτονικό μας χωριό Κούμανι, στάθηκε μεσάζων στο να γνωριστούν, να συνεργαστούν και στο τέλος να σφραγίσουν με όρκους αιώνιας αγάπης τη γνωριμία τους ο δάσκαλος και η δασκάλα του δημοτικού σχολείου!
Πριν λίγες μέρες ενώθηκαν με τα δεσμά  ενός πρωτότυπου γάμου που θα θυμούνται και θα μεταφέρουν στις επόμενες γενιές τους!!! Σκέφτηκαν ότι δεν θα μπορούσαν να λείπουν από την καλύτερη στιγμή της ζωής τους οι μαθητές τους, που ήταν η αφορμή της γνωριμίας τους. Έτσι ζήτησαν από τους γονείς και παραβρέθηκαν ως παρανυφάκια αρκετά από τα παιδάκια του σχολείου! Ο γάμος τους γέμισε με πλουμιστά  φορέματα και ανθοστόλιστα κεφαλάκια! Με χρώματα και γέλια των μικρών τους φίλων, που όπως είπαν, τους θεωρούν οικογένεια τους!
Οι μικρές μαθήτριες από το Κούμανι, βάζοντας όλη την αγάπη τους, έκλεψαν την παράσταση στην εκδήλωση και έκαναν τη μέρα  των δασκάλων τους ακόμα πιο ξεχωριστή και  συνάμα αυτός ο ιδιαίτερος γάμος, στάθηκε αφορμή να ακουστεί το Κούμανι σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας, αφού είναι το γεγονός των τελευταίων ημερών.
Να ζήσουν!!!!!
Δώρα Καζαμία Ιούνιος 2017

Φωτο: dete.gr
Πηγή: www.antroni.gr 

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις!

Την παρακάτω φωτογραφία την αναρτήσαμε και στο face book αλλά δεν καταφέραμε να βρούμε όλα τα εικονιζόμενα πρόσωπα.
Παρότι έχουν περάσει αρκετά χρόνια, διακρίνουμε σε αυτή τη φωτογραφία γνωστές φυσιογνωμίες του χωριού μας.
Μεταξύ άλλων:
1. Βούλα Μπακάλη (της Χρυσούλας)
2. Κωστούλα Πανούτσου (Νικολή Τσιμπούκα)
3. Μαρία Μήτση (του Κόνσουλα)
4. Αντωνία Κωστοπούλου (του Τασάνη)
5. Ανδριάνα Αλεξοπούλου (του Κολιού)
6. Βελουδένια Μπαντούνα (του Ντερλεπάνη)
7.Γιάννα Τσώνου (του δάσκαλου)
8. Πίτσα Σίνου (του Λύσανδρου)

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

«Τούτο το καλοκαιράκι...»


Τούτο το, μαύρα μου μάτια.
Τούτο τὸ καλοκαιράκι.
Τούτο τὸ καλοκαιράκι,
κυνηγούσα ᾿να πουλάκι.

Κυνηγούσα, μαύρα μου μάτια,
κυνηγούσα, προσπαθούσα.
κυνηγούσα, προσπαθούσα,
νὰ τὸ πιάσω δὲν μποροῦσα.

Βιολιτζή, μαύρα μου μάτια,
βιολτζί μου, πως τα κάνεις,
βιολτζί μου, πως τα κάνεις.
τα πουλάκια και τα πιάνεις.

Με τα να, μαύρα μου μάτια,
με τα νάζια μου τα κάνω,
ορέ με τα νάζια μου τα κάνω,
τα πουλάκια και τα πιάνω.

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

ΣΠΗΛΑΙΟΝ ΑΡΜΑΚΙΑΝΟΥ (ΕΝΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΦΥΣΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ)



ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ                   Τετάρτη 18.05.2017
ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ                Αριθ. Πρωτ.: 112
ΕΡΥΜΑΝΘΟΥ - ΦΟΛΟΗΣ  O «ΩΛΟΝΟΣ»                               

ΣΠΗΛΑΙΟΝ ΑΡΜΑΚΙΑΝΟΥ (ΕΝΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΦΥΣΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ)
Ο Σύλλογος Προστασίας της Φύσης και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς Ερυμάνθου–Φολόης, ο «Ωλονός», δια μέσω του ηλεκτρονικού και έντυπου τύπου, καταγγέλλει την κατ´εξακολούθηση επί 45 και πλέον ετών αμεροληψία της Πολιτείας, με όποια μορφή συνεπάγεται, στη συνεχιζόμενη αδράνεια, ως προς την ανάδειξη και αξιοποίηση ενός φυσικού μνημείου, απερίγραπτου και μαγευτικού κάλλους που έχει δωρίσει η μητέρα φύση στον τόπο μας.
Το σπήλαιο βρίσκεται στον ορεινό όγκο του όρους Ερυμάνθου, στον πρώην δήμο Λασιώνος, μεταξύ των οικισμών Αγίας Κυριακής (πρώην Κερτίζα) και Τσιπιάνων, σε δύσβατη και απροσπέλαστη περιοχή και συγκεκριμένα στην τοποθεσία Αστράς, πλησίον και κάτω από το σημερινό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής (Κερτίζας).
Σύμφωνα με την αείμνηστη σπηλαιολόγο κυρία Άννα Πετρόχειλου, που το εξερεύνησε το έτος 1971, πρόκειται για ένα σπήλαιο ηλικίας 500.000 ετών. Είναι χωρητικότητας περίπου 1.000 ατόμων και παρόμοια έχουν εξερευνηθεί στην Ισπανία, την πρώην Γιουγκοσλαβία και την Κεφαλονιά (το σπήλαιο Δρογοράνη).
Η είσοδος του σπηλαίου είναι ένα άνοιγμα σε βράχο σε τοξοειδές σχήμα.
Η κατώτατη υψομετρική διαφορά από το επίπεδο της εισόδου είναι 3-4 μέτρα. Λοξώς δεξιά από την είσοδο, επεκτείνεται μια τεράστια αίθουσα ως «δώρο της φύσης» που είναι αδύνατον να περιγραφεί η φυσική της ομορφιά.
Το σπήλαιο και στις δύο πλευρές του είναι επενδυμένο με υπέροχους σταλακτίτες που φαντάζουν ως πέτρινοι καταρράκτες φανερώνοντας την ηλικία του. Η οροφή του με τον αψιδωτό θόλο κόβεται απότομα στο βάθος σαν αυλαία με τις «παχιές πέτρινες κουρτίνες να αγκαλιάζει η μία την άλλη» σε διάφορους συνδυασμούς.
Στο βάθος, 60 περίπου μέτρων κατά μήκος, το δάπεδο υπερυψώνεται ελαφρώς και έτσι το σπήλαιο μοιάζει σαν θέατρο. Εκεί ακριβώς ορθώνονται οι κρυστάλλινοι σταλαγμίτες που αντανακλούνται σαν διαμάντια στο φλας της φωτογραφικής μηχανής. Η μεγάλη επιφάνεια του δαπέδου είναι επικλινής, διαστάσεων 80μ. επί 50 μέτρα και ύψους 20 περίπου μέτρων. Έχουμε την ταπεινή γνώμη ότι εάν το σπήλαιο καθαριστεί και εξερευνηθεί σχολαστικά, υπάρχει περίπτωση να αποκαλυφτεί μεγάλο μέρος από τους σταλαγμίτες του.
Σε δημοσίευμα της Απογευματινής την 1η Οκτωβρίου 1971, που μας παρείχε η Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρία με τίτλο «Βουκολικές παραστάσεις σε σπήλαιο», η Άννα Πετροχείλου, αφού κάνει μια περιγραφή του σπηλαίου, αναφέρει ότι στο εν λόγω σπήλαιο θα μπορούσαν να δοθούν βουκολικές και μυθολογικές θεατρικές παραστάσεις. Επιπλέον κρίνει ότι είναι απαραίτητο να γίνει παράκαμψη του υπάρχοντος δρόμου με κατεύθυνση προς το σπήλαιο.
Το σπήλαιο ονομάζεται του Αγίου Μαρκιανού ή όπως συνηθίζεται να λέγεται σήμερα Αρμακιανός ή Μοναστήρι. Η παράδοση λέει πως εντός του σπηλαίου υπήρχε μοναστήρι με καλογήρους, του Αγίου Μαρκιανού, εξ’ ου και η ονομασία της περιφέρειας αυτής, μέχρι και σήμερα. Η οριστική εγκατάλειψη του σπηλαίου, από τους καλογήρους, πιθανολογείται ότι έγινε, λόγω υπερβολικής υγρασίας.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                           ΤΟ Δ.Σ.
Παπαντωνόπουλος  Κώστας                 Χρονόπουλος Ανδρέας   
6977223610                                           Τουτούνης Ηλίας
                                                              Συλάϊδου Νατάσσα
                                                              Αθανασόπουλος Ανδρέας
                                                              Μπιλάλης Κώστας
                                                              Μαρτζάκλης Θοδωρής

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Χρήστος Νικολετόπουλος (1931-2017) Ιερέας




Έφυγε σήμερα 23.04.2017 ο ιερέας Χρήστος Νικολετόπουλος του Διομήδη που γεννήθηκε πριν 86 χρόνια στο Αντρώνι.
Η κηδεία του θα γίνει σήμερα Κυριακή στις 17.00 στο Πανόπουλο.
Στους συγγενείς του και σε όλους τους συγχωριανούς εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας.
 Ο Χρήστος Νικολετόπουλος γεννήθηκε στο Αντρώνι το 1931. Πατέρας του ήταν ο Διομήδης που πέθανε το 1975 και μητέρα του η Αλεξάνδρα Γιαρμενίτη από την Γιάρμενα που πέθανε το 1981.
Ο Χρήστος ήταν ο προτελευταίος από τα 6 παιδιά του Διομήδη που όλα έχουν πεθάνει.
Ο Δημοσθένης είχε διατελέσει επιθεωρητής της τραπέζης Ελλάδος και πέθανε στην Αθήνα, ο Λεωνίδας στην Αμερική, ο Νικόλαος στην Αμερική, ο Ηλίας στο Πανόπουλο και ο Κωνσταντίνος όπως δήλωνε ο αδελφός του Χρήστος, αρρώστησε και πέθανε από τις βόμβες των Αμερικανών στην Γιουγκοσλαβία.
Ο Χρήστος παντρεύτηκε το 1957 την Αμαλιαδίτισα δασκάλα, Ιωάννα Λουρίδα (1932-2013)
Διάκος έγινε στις 21.07.1976 στο Κλινδιά Ηλείας.
Ιερέας χειροτονήθηκε από τον επίσκοπο Ηλείας Αθανάσιο, στις 6 Αυγούστου του ιδίου έτους, στην Βουλιαγμένη(Μπουρντάνου).
Ήταν τελειόφοιτος του εξατάξιου γυμνασίου Πύργου. Φοίτησε ένα χρόνο στην ιερατική σχολή Τήνου και τρία χρόνια στην ανωτέρα εκκλησιαστική σχολή Αθηνών.
Τον πρώτο μηνά ως ιερέας, υπηρέτησε στο Άγιο Γεώργιο Αμαλιάδος και στη συνέχεια για 12 χρόνια στο Πανόπουλο και στην Μποκοβίνα. Κατόπιν μόνιμα στο Πανόπουλο έως το τέλος του 2006 που παραιτήθηκε.
Με δικές του ενέργειες τελείωσε το 1980 η εκκλησία της Ανάληψης στο Πανόπουλο.
Το 1982 έγιναν τα εγκαίνια από τον σημερινό μητροπολίτη Γερμανό.
Έφτιαξε επίσης, τον Άγιο Γεώργιο στο κοιμητήριο Πανόπουλου εις ένδειξη αγάπης και σεβασμού στον συνεργάτη του (και μπάρμπα μου) Γεώργιο Κατσαντώνη που πέθανε στις 4 Οκτωβρίου 1993 ετών 76.  
Διετέλεσε αρχιερατικός πρωτοπρεσβύτερος στην Ορεινή Ηλεία.
Για αρκετά χρόνια ήταν παρουσιαστής εκκλησιαστικών θεμάτων στον κρατικό ραδιοσταθμό Πύργου.
Ο παπα Χρήστος είχε πλούσιο φιλανθρωπικό έργο. Έστελνε δώρα ανώνυμα σε φτωχές και πολύτεκνες οικογένειες. Όταν αντιλήφθηκε ότι μια κοπέλα αδυνατούσε να συνεχίσει τις σπουδές της, έσπευσε νύχτα και άφησε κρυφά φάκελο με χρήματα.
Το 2008 άφησε στην εφορία 70.000 ευρώ υπέρ του κράτους.
Ευχαριστώ θερμά τον φίλο της σελίδας Γιώργο Μαρκόπουλο για τις πληροφορίες.
Κώστας Παπαντωνόπουλος