Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Ξύπνα, καημένη Αναστασιά...


Το βλέπεις κείνο το βουνό πούνε ψηλά από τ' άλλα,
εκεί 'ναι πύργος γυάλινος με κρυσταλλένια τζάμια,
μέσα κοιμάται μία ξανθιά, μίας χήρας θυγατέρα,
πως νάταν να την ξύπναγα να της το πω φοβάμαι,
Ξύπνα, καημένη Αναστασιά, αμάν καημένη Αναστασιά!

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΒΡΑΜΗΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ (1954-1985) ΜΠΑΡΜΠΟΤΑ


Πέρασαν μπόλικα χρόνια από τότε που έφυγε από τη ζωή, ένας παλιόφιλος και συμμαθητής μου στο Γυμνάσιο της Δίβρης, ο Διονύσης Αβράμης του Στεφανή και της Νικούλας, από την Μπαρμπότα. Λένε, ότι οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν σταματήσουν να τους σκέφτονται...
Τον Διονύση τον φέρνω ταχτικά στις σκέψεις μου, μιλάω γι’ αυτόν όταν βρεθώ με συμμαθητές ή όταν συναντήσω συμπατριώτες του από τη Μπαρμπότα. Έτσι βρήκα και τη φωτογραφία του από την αείμνηστη φίλη, την Φώνη του Λυκοτόμαρου.
Από νωρίς φαινόταν ότι ο Διονύσης ήταν πολύ έξυπνο και ανήσυχο πνεύμα, ήταν εμφανές το μεγάλο ενδιαφέρον και ο ζήλος του για την τεχνολογία. Έζησα από κοντά την αγωνία του όταν πειραματιζόταν ν´ ανάψει λαμπτήρες με την κίνηση του νερού στο χωριό του.
Κατόπιν, οι δρόμοι μας χώρισαν, αραίωσαν οι συναντήσεις μας, αλλά δεν σταματήσαμε ποτέ να βλεπόμαστε. Μία από τις τελευταίες φορές που βρεθήκαμε, ήταν σε εκδρομή με τους συμμαθητές, μια Πρωτομαγιά στη Σαλαμίνα.
Πατέρας του Διονύση ήταν ο Στεφανής Αβράμης. Ο Στεφανής ήταν ιδιόρρυθμος άνθρωπος, με γνώσεις, καλοσυνάτος, ενεργός πολίτης, όπως μου εξιστόρησε μια καλή φίλη από την περιοχή. Καμάρωνε σαν «γύφτικο σκεπάρνι» και οι μισές κουβέντες του ήταν για τον Διονύση.

ΔΕΞΙΑ ΤΟΥ Ο ΝΙΚΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ Κ' ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Είναι φιλάνθρωπος ο Νίκος Μπαντούνας;


O κ. Νικόλαος Μπαντούνας επιδίδει δωρεά του για το υπερσύγχρονο χειρουργείο στον κ. Simon Woods, ιατρικό διευθυντή του Cabrini. Φώτο Κώστας Ντεβές
Ο Νίκος Μπαντούνας του Χρήστου (Πλίθα)  και της Κωνσταντίνας γεννήθηκε το 1936 στο Αντρώνι. Το παρατσούκλι του ήταν Μάστορης ή Κουραδάς. Έφτασε στην Νέα Υόρκη το 1956 με υποτροφία για το Πανεπιστήμιο Κολόμπια. Πολιτεύτηκε εκεί και τελευταία βρίσκεται ως επιχειρηματίας στη Μελβούρνη.
Φέρνουμε το θέμα στην επικαιρότητα διότι το περασμένο καλοκαίρι, στο Αντρώνι, έγινε μια συζήτηση για τις δραστηριότητες του Νίκου. Υποστηρίζαμε εμείς αυτά που είχαμε διαβάσει, ότι ο Νίκος Μπαντούνας δίνει χρήματα και κάνει δωρεές για υπερσύγχρονες μονάδες υγείας στην Αυστραλία και άλλες... για παιδιά στην Αφρική.
Δεν θα σχολιάσουμε την συζήτηση στην πλατεία και το βιογραφικό του Νίκου τώρα, θα τα αφήσουμε για άλλη στιγμή.
Είχαμε κάνει πέρυσι κάποια προσπάθεια (μέσω τρίτου) να έλθουμε σε επαφή μαζί του. Θέλαμε να του υπενθυμίσουμε ότι το χωριό του, έχει περισσότερες ανάγκες από την πλούσια Αυστραλία.
Γνωρίζουμε βέβαια, ότι θα υπάρχουν μικρές ή μεγάλες πικρίες αλλά οι φιλοσοφημένοι και μεγαλόψυχοι άνθρωποι αυτά τα ξεπερνούν, τα αφήνουν πίσω και προχωρούν μπροστά.
Κώστας Παπαντωνόπουλος

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

"Δεν θέλω 'γώ να αγιάσω…!"


«Δεν θέλω ‘γω παράδεισο…» λέει ο λαϊκός μελωδός, πηγαίνετε εσείς.
Θέλω τα σέα μου και τα μέα μου και ύστερα βουρ για κόλαση.

Ένα ξεχασμένο παλιό δημοτικό τραγούδι σε σκοπό βαρύ τσάμικου έως αμανέ που το άκουγα στο πανηγύρι στο χωριό μου όταν ήμουν ακόμη τσορομπίλι.
Το χόρευαν άνθρωποι τσίφτες, μερακλήδες που τους άρεσαν τα όμορφα και τα ωραία όπως η χορεύτρια του πάλκου με το βαθύ ντεκολτέ, την κοντή φούστα και τις ζαρτιέρες. Η τραγουδιάρα, γυναίκα-αντικείμενο του πόθου, της ηδονής και της ανδρικής φαντασίωσης που με το λίκνισμά της, ξεσήκωνε όλο τον ανδρικό πληθυσμό.  Μπροστά στον φλεγόμενο πόθο για το θηλυκό, ο άνδρας δεν υπολόγιζε τίποτα. Ξέχναγε σύντροφο, αμαρτίες, θρησκείες, συνέπειες και αποζητούσε μόνο την ακολασία. Ο μόνος σκοπός του ήταν να σφιχταγκαλιάσει το κορμάκι της αμαρτωλής χορεύτριας.
«Μον’ θέλω το κορμάκι σου να το σφιχταγκαλιάσω…»
Δικαιολογούσε με τον στοίχο τα αμαρτωλά θαύματά του, ότι η ζωή είναι πρόσκαιρη.
«Γιατί και ‘γω να μην χαρώ τα μάτια μου πριν κλείσω...»
Σε μια άλλη εκτέλεση συμπληρώνει: « …και θα ‘ρθω στη μανούλα σου το χέρι της να πιάσω…»
Προσοχή στο βίντεο, δεν είναι για «καθώς πρέπει».  Για να μην σας το κοτσάρουμε ξερό, βάλαμε μέσα τα όργανα του διαβόλου, τους αγγέλους της κόλασης.
 Το τραγούδι θέλει να τονίσει μια από τις αδυναμίες των ανδρών που τους φέρνει κοντά στον νοητό κύκλο της ζωής, τους κάνει δηλαδή να πατάνε στην γραμμή του και κάποιες φορές να βγαίνουν και παρά έξω.
Κώστας Παπαντωνόπουλος
Πηγή

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Γεώργιος Πανούτσος (Κεφάλας) 1928-2014

Έφυγε σήμερα Σάββατο 16.09.2017 ο Γεώργιος Πανούτσος του Άγγελου και της Όλγας που γεννήθηκε πριν 89 χρόνια στο Αντρώνι.
Η κηδεία του θα γίνει αύριο το πρωί στην γενέτειρά του
Στην σύζυγό του Καλλιόπη ,στα παιδιά του Φώτη, Δημήτρη, Αγγελική και σε όλους τους συγγενείς του εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας.
Ο μπάρμπα Γιώργης, ήταν ένας πράος άνθρωπος, οικογενειάρχης που ενδιαφερόταν πολύ για την πρόοδο του χωριό του. Τα τελευταία δέκα πέντε χρόνια εκτελούσε χρέη ψάλτη στην εκκλησία.
Όταν κατάλαβε ότι ασχολούμαι με την ιστορία του τόπου έσπευσε και μου εμπιστεύτηκε κάποια από τα σκίτσα που είχε ζωγραφίσει ο Βασιλάκης Σίνος.
Προέρχεται από πολυμελή οικογένεια 10 αδελφών (6 κορίτσια και 4 αγόρια). Καλλιόπη (πέθανε το1943), Νικολίτσα (παντρεύτηκε στο Κούμανι), Κατίνα (Θεσσαλονίκη), μετά ένα παιδί Βασίλης (πέθανε), Τασία, Βασίλω, Γιάννης, η Αργύρω (έφυγε το 2013) την οποία έχουμε καταγράψει στην Αθήναο και ο μπάρμπα Βασίλης (πέθανε το 2014).
Ο πατέρας του πέθανε το 1960, 73 ετών και η μητέρα του το 1989, 100 ετών. Η μάνα του ήταν από τους Κουρτογιανναίος (Κότσαλη). Με το Λεωνίδη, το Χρήστο του Κουρτόγιαννη ήταν πρώτα ξαδέλφια.
Τα αείμνηστα αδέλφια του εδώ:
Αργύρω Πανούτσου – Παπαδάτου 1934-2013 (του Αγγελάκη και της Όλγας), σύζυγος του Αριστείδη Παπαδάτου, που γεννήθηκε στο Αντρώνι.
Βασίλειος Πανούτσος (Σπανός) 1931-2014 (του Αγγελάκη και της Όλγας), που γεννήθηκε στο Αντρώνι.

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

ΓΙΑΡΜΕΝΑ: ΧΟΡΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ 2017


15 Αύγουστο στη Γιάρμενα με αγαπημένους φίλους, στο χορό του συλλόγου.
Πρώτο τραπέζι η αφεντιά μου, ο Τουτούνης με την παρέα του, ο Ανδρέας Χρονόπουλος, ο Γιώργος Μαρκόπουλος, ο Ταμπουρόγιαννης, ο ξάδελφος Νίκος Σκέτζης και παραδίπλα ο παλιόφιλος "σήμα κατατεθέν" της Γιάρμενας, Ανδρέας Κυριακόπουλος.
Ήταν μια μουσική εκδήλωση με το παραδοσιακό συγκρότημα Δαλιάνη που αν και πήγε κουτσουρεμένο (χωρίς την Σταυρούλα) έδωσε ότι μπορούσε όπως θα δείτε στις φωτογραφίες και στα στιγμιότυπα που καταγράψαμε.
Τα παιδιά του τοπικού συλλόγου ήταν πρόθυμα  να εξυπηρετήσουν τους χωριανούς τους αλλά και τους επισκέπτες όπου η βραδιά κύλισε γιομάτο ωραίες στιγμές και πολύ κέφι.  
Την εκδήλωση, ενίσχυσαν με την παρουσία τους οι γείτονες Κουμαναίοι αλλά και διάσπαρτα, άνθρωποι από όλα τα γειτονικά χωριά με αποτέλεσμα η ανακαινισμένη πλατεία τους να γεμίσει σχεδόν όλη από κόσμο.
Οι σύλλογοι των χωριών μας παρ’ όλη την οικονομική κρίση, κάνουν φιλότιμες προσπάθειες και δεν διστάζουν να οργανώνουν μεγάλες εκδηλώσεις με επιτυχία. 
Κώστας Παπαντωνόπουλος
www.antroni.gr

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Παναγιώτης Χ. Σίνος (1940-2017) Ιατρός

Έφυγε σήμερα Σάββατο 9.09.2017 ο Παναγιώτης Σίνος του Χραλάμπους και της Μαρίας που γεννήθηκε πριν 77 χρόνια στο Αντρώνι.
Η κηδεία του θα γίνει αύριο 17.00 στις Κυδωνιές του Δήμου Ερυμάνθου Αχαΐας.
Στην σύζυγό του Αικατερίνη, στα παιδιά του Χαράλαμπο και Γεώργιο, στον αδελφό του Κώστα και σε όλους τους συγγενείς του εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.
Ο Παναγιώτης ήταν γιατρός παθολόγος. Υπηρέτησε το αγροτικό του στην Δίβρη αποκτώντας έτσι ισχυρούς δεσμούς με την πλέον Ορεινή Ηλεία. Κατόπιν διορίστηκε στο υπουργείο υγείας όπου υπηρέτησε όλα του τα χρόνια στο νοσοκομείο Άγιος Ανδρέας της Πάτρας.
Με τον Παναγιώτη με συνέδεαν ισχυροί δεσμοί από τα νεανικά μου χρόνια όπου ως σπουδαστής και στην συνέχεια ως φοιτητής, διάβαζε στο σπίτι μου. Στην εφηβεία μου και ύστερα, ήταν πλησίον μου στο ψαλτήρι του Αγίου Κωνσταντίνου όπου έκτοτε ο Παναγιώτης το υπηρέτησε μέχρι τέλους.
Κώστας Παπαντωνόπουλος