Ζωοκλοπή στα Παναίικα το 1897

 

Γράφει: ο Κώστας Παπαντωνόπουλος

Ζωοκλοπή: Εκ της θέσεως Πανοπούλου χάνι της Αμαλιάδος εκλάπησαν προχθές τρεις βόες ανήκοντες εις τον Γεώργιον Κανελλόπουλον εκ του χωρίου Ανδρονίου του δήμου Λαμπείας. 11.12.1897 εφημερίδα Πελοπόννησος.

Πρόκειται για τον Γεώργιο Κανελλόπουλο 1863 Κλητήρα που παιδιά του ήταν ο Νικόλαος 1903, ο Αθανάσιος 1904, ο Χαράλαμπος 1909 και μια τσούπα η Κατερίνα που πήρε τον Θοδωρή του Τσούνη.

Ο Κλητήρας είχε και αρχοντικό στο Κατσαρού και πολλά κεφάλια ζώα που βάσκανε στο Γερακάρι και στην Κάπελη.

Πηγή: www.antroni.gr

Αγγελική χήρα Π. Παναγιωτόπουλου, Πανόπουλο

 Έφυγε από κοντά μας σήμερα Δευτέρα 30.01.2023 η Αγγελική χήρα Παναγιώτη  Παναγιωτόπουλου το γένος Ντούνη.

Η κηδεία της θα γίνει  αύριο Τρίτη στις 15.00 στο Πανόπουλο.

Στα παιδιά της Βάσω, Καλή, Γιώργο, Γιάννη και σε όλους τους συγγενείς της εκφράζουμε τα συλλυπητήρια μας.

Ευχαριστούμε για την ενημέρωση τον φίλο Βασίλη Πολυζογόπουλο.

Χρυσούλα Μπακάλη-Χρυσανθοπούλου 1929 – 2023

Έφυγε από κοντά μας σήμερα Δευτέρα  30.01.2023 η Χρυσούλα Μπακάλη το γένος  Χρυσανθόπουλου, χήρα του Ιωάννη ( Τσελτόγιαννη) που γεννήθηκε πριν 94 χρόνια στο Αντρώνι.

Η κηδεία της θα γίνει την Τρίτη 31.01.2023 στο Αντρώνι.

Στην τσούπα της και σε όλους τους συγγενείς της εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας.

Η θειά Χρυσούλα ήταν μια καλοσυνάτη γυναίκα, γλυκομίλητη που θα την θυμόμαστε πάντα με το χαμόγελο.

Η φωτογραφία είναι του Θάνου Ν.  Συλάιδου που από τον ίδιο έχουμε, κομψοτεχνήματα (κλίτσες) που φιλοτέχνησε ο αείμνηστος μπάρμα Τσελτόγιαννης.

Έχουμε σημειώσει επίσης ότι: Παντρεύτηκαν το 1952, 28 χρόνων ο Γιάννης και 23 η Χρυσούλα, κουμπάρος ο Χρήστος Μπαντούνας (Πλίθας).

 

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ ΓΑΜΟΣ "ΤΑ ΙΔΩΜΑΤΑ"

 Λαογραφική συλλογή Ηλίας Τουτούνης

«Προξενητάδες ήρθανε από τη Βαβυλώνα, να πάρουνε την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα».

Έτσι αναφέρεται για το προξενιό, μια ωραιότατη παραλογή της δημοτικής μούσας, στο γνωστό μας τραγούδι του «ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ».

Σε’ αυτές τις περιπτώσεις οι προξενητάδες, κατά την σύσταση του προξενιού, για να επιτύχει και να πείσουν και τις δύο πλευρές, έβαζαν σε λειτουργία την «γιορτινή τους γλώσσα», όπου σε αυτές τις περιπτώσεις «έσταζε μέλι και γάλα», και άρχιζαν τα παινεσιάρικα και υπερβολικά ψεύτικα λόγια, για να πείσουν όχι μόνον τους άμεσα εμπλεκόμενους, αλλά και τις οικογένειές των. Μετά από τον προξενητή, όταν γινόταν αποδεχτή η πρόταση γνωριμίας απ’ αυτούς που παντρολογιότανε, η επόμενη διαδικασία ήταν να έλθουν σε κάποια επαφή (άνδρας και γυναίκα) για να ιδωθούν. Αυτή η διαδικασία λεγόταν “Ιδώματα” δηλαδή ήταν η πρώτη οπτική γνωριμία και οι πρώτες ανταλλαγές σκέψεων.

Τα ιδώματα ήταν η δεύτερη φάση της διαδικασίας του γάμου, μετά από το “προξενιό” και συνήθως πραγματοποιούνταν στο σπίτι της νύφης, ή αν δεν ήθελαν να δώσουν κάποιο στόχο στους περίοικους και να μην παρελαύνουν οι γαμπροί, όπου δεν θα έμενε τίποτα το κρυφό και το ασχολίαστο. Τοιουτοτρόπως φρόντιζαν να γίνονται σε δημόσιους χώρους, όπως σε εκκλησίες κατά τον εκκλησιασμό, σε γάμους σε πανηγύρια, σε χάνια, σε μύλους, σε γιορτές ή και κάπου αλλού, με κάποιο συνθηματικό, ώστε να καταλάβει ο καθένας από την πλευρά του για το ενδιαφερόμενο πρόσωπο. Για την πρώτη συνάντηση, σ’ αυτούς τους χώρους, το κανόνιζε ο συμπεθεροκόπος και όριζαν ένα τόπο ίσα- ίσα που να ιδωθούν και να πάρουν την πρώτη εικόνα του –της υποψηφίου προς γάμο.

Ποιήματα του Γεωργίου Τσακριλή (Σαμαρά) από το Κούμανι!

Ο Κουμανιώτης Γεώργιος Τσακριλής (Σαμαράς) 1896 – 1993 συστήνεται ως Ιεροψάλτης, ερασιτέχνης ποιητής. Γνωρίζουμε ότι είχε και άλλα ταλέντα όπως να παίζει κλαρίνο και όπως έχουμε ξαναπεί εδώ, κατείχε το πρώτο κλαρίνο που ήλθε στην Ηλεία που προερχόταν από τον δεξιοτέχνη του κλαρίνου, Νικολάκη Σουλεϊμάνη.

Τα ποιήματά του περιστρέφονται κυρίως γύρω από το χωριό του αλλά παράπονο δεν έχουμε και εμείς οι Αντρωναίοι.

«Στο χωριό μου Κούμανι», αναφέρεται σε όλη σχεδόν την ιστορία του χωριού που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία του Αντρωνίου όπως αναφέρει και στους στοίχους του:

Να μάθουν και να ξέρουνε

πως Κούμανι κι’ Αντρώνι,

Τουρκαλβανοί το είπανε

Θεός να τους γλειτώνει.

Ευγενία Γ. Μπαντούνα (1934 – 2023) Σπαρτουλιά

Έφυγε από κοντά μας χθες Δευτέρα 23.01.2023 η Ευγενία Μπαντούνα, σύζυγος +Γεωργίου (Νταμή) που γεννήθηκε στην Σπαρτουλιά Αντρωνίου πριν 89 χρόνια.

Η εξόδιος ακολουθία και η ταφή της θα γίνει σήμερα Τρίτη στις 12.00 στο Αντρώνι.

Στα παιδιά της Χριστίνα, Ανδρέα, Παρασκευή, Νίκο, Φώτη, Κώστα και σε όλους τους συγγενείς της εκφράζουμε τα συλλυπητήρια μας.

Η θειά Βγενιά ταλαιπωρήθηκε πολύ στην ζωή της από την φτώχεια. Ανάθρεψε με κόπο και ιδρώτα τα έξι παιδιά της. Εκτός των άλλων, τα καλοκαίρια δούλευε στην Γαστούνη και το χειμώνα στα Φιλιατρά για να εξασφαλίσει το λάδι της χρονιάς.

Στις 26 του περασμένου Αυγούστου αρρώστησε (από εγκεφαλικό) και δεν ξανά συνήλθε.

Ο σύζυγός της πέθανε στις 24.02.2010

Η Ευγενία 3.05.1926 - 23.01.2023 ήταν τσούπα του +Φώτη1899 και της +Αλεξάνδρας Μπαντούνα.  

Αδέλφια της ήταν: ο +Κουτσογιώργης που έφυγε στις 2.12.2002, ο +Νίκος που έφυγε στις 11.03.2013 και η +Βασίλω που είχε παντρευτεί στο Μπουρντάνου τον Σωτήρη Ευθυμιόπουλο όπου ύστερα από 15 χρόνια μετοίκησε στο Σιμόπουλο έως το τέλος της, στις 29.01.2012.

Τη σελίδα ενημέρωσε ο Γιώργος Μαρκόπουλος από τη Γιάρμενα.

Μέλι Αντρωνίου…!

Πολύ χαίρομαι που βλέπω (εδώ στο διαδίκτυο) την φίρμα «Μέλι Αντρωνίου».

Μπράβο στα παιδιά που κάνουν γνωστό το χωριό μας και μέσα από την επαγγελματική τους δραστηριότητα.

Θα πρότεινα, να ασχοληθούν περισσότεροι νέοι με αυτή την προσοδοφόρο απασχόληση ακόμη και ως επάγγελμα εάν διαθέτουν το μεράκι γιατί η μελισσοκομία είναι πρωτίστως χόμπι.

Ο τόπος μας προσφέρεται για μελισσοκομία διότι μπορεί να δώσει εξαιρετικούς τύπους μελιού με αρκετές φαρμακευτικές ιδιότητες επειδή η πρώτη ύλη θα προέρχεται από μη μολυσμένα βότανα από τα βουνά μας όπως είναι το γαϊδουράγκαθο αλλά και από τα άλλοτε παρεξηγημένα..., όπως είναι το ρείκι, η κουμαριά και η σφάκα με κυρίαρχο το ιερό δέντρο του Δία, τη βελανιδιά που το μέλι της το κατατάσσουν σήμερα ως το ισχυρότερο αντιοξειδωτικό μέλι παγκοσμίως.

Δράττομαι της ευκαιρίας να γράψω δυο λόγια και για την ιστορία των μελισσών και μελισσοκόμων στο Αντρώνι.

Μελίσσια πρωτοεμφανίστηκαν στο χωριό μας στα τέλη της δεκαετίας του 1950 από τον παππούλη μου τον Κωστάκη Πλιέγκα.